Vanmorgen na maanden weer mijn vrijwilligerswerk opgepakt... en het was best weer even wennen... even er weer inkomen zeg maar... En fijn dat ik weer wat bekende gezichten gezien heb... en die ook in deze gekke maanden gezond gebleven zijn... Vanmiddag was het prima weer om wat in de tuin te rommelen... en vanavond op m’n stoeppie heb ik genoten van de opkomende mist boven de sloten en het weiland... Wat ruikt dat toch lekker... mistige avonden... je ruikt de herfst al...
De zon liet zich niet zien vandaag... even knipoogde hij tussen de middag maar de bewolking won het... Soms viel er zelfs wat miezerregen... Koud was het niet... het is nog steeds rond de 20 graden... maar het wordt beter... verwacht men... Ik zie verschillende verwachtingen van de weermannen- en vrouwen... het schommelt tussen 27 graden en 33 graden... Kortebroeken-weer dus... en caravan-weer... De eenden zijn net zo gek op mijn stoeppie als... of dan... ik... (Snap nog steeds niet het verschil tussen als of dan...) Ze zitten er de hele dag te dutteren... en te hatseflatsen ... en van dat laatste word ik dus niet blij... Je breekt je nek over de eendenpoep als je niet uitkijkt... Regelmatig spuit ik de boel schoon... maar het zet geen zoden aan de dijk... Ook eenden houden namelijk van een schoon stoeppie om op te zitten.... en gelijk hebben ze... Ik vind het wat minder...
Vanmorgen begonnen met het afwerken van een nieuw lijstje... dat werkt bij mij toch het beste... Ik krijg er van dat afvinken gewoon een heerlijk en voldaan gevoel van... Vroeg in de middag eerst lekker naar de kapper... stond ook op mijn lijstje... waar ik heerlijk even kon uitrusten tijdens een hoofdmassage... Daarna de rest van de klussen afgewerkt... Op de foto mijn bijna huisreiger... elke dag zie ik deze Zilverreiger wel een paar keer voorbij vliegen of lopen... Hij heeft vaste visplekken... waaronder de sloot naast ons huis... Ik vraag me af waar de blauwe reigers gebleven zijn die hier in de polder veelvuldig te zien waren... ik zie nu bijna alleen maar zilverreigers en soms een purperreiger... Zouden die blauwe door die witte neven verjaagd zijn... of zouden ze gewoon deze polder zat geweest zijn... Dat laatste kan ik me eigenlijk niet voor stellen...
Wat een heerlijke zonnige maandag... Was ik vorige week niet vooruit te branden... vandaag had ik daar geen last meer van... De karweitjes die voor vandaag op mijn lijstje stonden zijn allemaal afgevinkt... en dat geeft best een voldaan gevoel... Mijn klimroos Cornelia had het ook naar haar zin in de zon... zij krijgt steeds nog nieuwe knoppen... en haar bottels beginnen al te verkleuren... Nog even en dan moet ik ze er toch af gaan knippen... ze wegen zo zwaar dat de takken dreigen af te scheuren van de hoofdstam... Volgend voorjaar ga ik haar helemaal terugsnoeien... ze wordt veel te groot en te hoog... ik kan er niet meer bij om haar te verzorgen...
Het was lekker vanmiddag in het zonnetje... ik heb mijn tuinstoel weer te voorschijn gehaald en een plekje uit de wind opgezocht... Ik had dat echt even nodig na een vervelende... saaie... depri-week... even de tijd genomen om mijn accu op te laden... Vitamine-zon doet wonderen zegt men... Morgen met goede moed proberen de taken weer op te pakken... In de vijver bloeien nog steeds water- en moerasplanten... de witte is de Moerasgladiool of Kafferlelie... en de paarse is Watermunt of Kruizemunt... Watermunt heeft een aparte bloeiwijze... de bloemetjes staan als een krans rondom de steel... Als je de munt eenmaal in je vijver hebt raak je hem nooit meer kwijt... onder water maakt hij lange uitlopers waar weer nieuwe planten aangroeien... Watermunt is directe familie van de muntplant... een kruid waar je muntthee van kan zetten... en ook van de blaadjes van de Watermunt kan je thee maken...
Toen ik wakker werd vanmorgen rook ik ze al... oliebollen... die werden gebakken door buurman Theo... ten bate van de gewonde Goudriaanse molen... het visitekaartje van ons dorp... Er is in juli een wiek afgebroken... die de verzekering niet vergoed... en die moet natuurlijk zo snel mogelijk gerepareerd worden.... Mijn lunch bestond dus vanmiddag uit heerlijke warme oliebollen... Omdat het vandaag behoorlijk waaide en mijn laatste wilde bloemen uit de wind staan zaten daar vanmiddag alle witjes uit de buurt... Ik dacht altijd dat elke witte vlinder gewoon een koolwitje is... maar er komen vier verschillende koolwitjes voor in Nederland... Op mijn foto staan er twee... één koolwitje met twee zwarte stippen op de bovenste vleugels en één met één zwarte stip op de vleugels... maar wie wie is... of wat... ik heb geen idee...
Nog een paar weken en dan zijn ze rijp... de vruchten van de Tamme Kastanje... Aan de twee bomen in onze tuin staan dit jaar heel veel prikkebollen... genoeg om straks met Kerst een hele familie kalkoen te vullen met kastanjepuree... De oorsprong van de Tamme Kastanjeboom ligt in de landen rond de Middellandse Zee... en heeft helemaal niets te maken met onze wilde Kastanje bomen... ze zijn zelfs geen familie van elkaar... Er groeiden 200 jaar v.Chr... in de ijzertijd... al Wilde Kastanjes rondom de Middellandse Zee... en men denkt dat de Romeinen de wilde kastanjes meegebracht hebben tijdens hun veldtochten naar het noorden. Ze dienden als voedsel voor de legioenen... van kastanjemeel bakte men brood... nu nog trouwens... en de kastanjes kan je poffen... In de zuidelijke landen is het ook nu nog een lekkernij... gepofte kastanjes... De boom kan wel 30 meter hoog worden en 500 jaar oud worden... Op de flanken van de vulkaan Etna op Sicilië staat een Tamme Kastanje die 2500 jaar oud zou zijn... Van het hout van de Tamme Kastanje dat erg lijkt op eikenhout... maakt met hekjes... latten die met ijzerdraad aan elkaar vast zitten... Mijn tamme kastanjes dienen straks als voedsel voor de gaaien en kraaien... ook eekhoorns en wilde zwijnen zijn er gek op... maar die wonen hier niet... Jammer...
