Nostalgische brugjes...

Nu de wintertijd is ingegaan kom ik niet zo vaak meer buiten... de zonsondergangen kan ik niet meer zien vanaf mijn stoeppie... en ook het werken in de tuin wordt minder... Ik heb dus besloten om regelmatig een rondje te gaan lopen... ondanks een ongewillige knie en heup... Manlief bood heel lief aan om me op te komen halen als het niet meer ging... Vanmiddag dus de eerste poging gewaagd... en het viel niet helemaal tegen... Ik heb dus een rondje gelopen door mijn oude buurtje... waar ik mijn vroege jeugdjaren heb doorgebracht... Bij het brugje links boven heb ik zwemmen geleerd... Ik kreeg een opgeblazen fietsband rond mijn middel en nek waaraan een touw zat die mijn moeder vasthield op het brugje... Op de foto rechtsboven het zelfde brugje... maar aan deze kant heb ik schaatsen geleerd... Mijn vader bond in huis de “houtjes” onder mijn laarzen... droeg me de weg over en zette mij op het ijs samen met een keukenstoel...  Over het bruggetje linksonder liep ik naar school... langs het raam waar opoe den Dikken zat en altijd even naar mij zwaaide... en ik naar haar... Tussen de knotwilgen op de foto rechtsonder lag in mijn jeugdjaren een stoep... daar ben ik op een keer met fiets en al het water in gereden... en werd ik gered door de plaatselijke kruidenier... die gelukkig net op zijn bakfiets voorbij reed... Het was een heerlijke wandeling met heel veel nostalgie... en voor herhaling vatbaar... 

Herfst- lamp- en kaarslicht...

5 minuten heeft de zon vandaag geschenen... vlak voordat hij achter de horizon verdween en de avond zich aankondigde... En als de zon zo laag aan de horizon staat krijg je op het ogenblik dit prachtige warme herfstlicht... De zon legt dan over alles een soort gouden gloed... zo mooi en apart... Verder was deze zondag een beetje saai... nu we weer opgehokt zijn...  Maar daar rust je wel van uit... Door de wintertijd is het nu weer vroeg donker... dineren we weer bij lamplicht en drinken we ‘s avonds koffie en thee bij lamp- en kaarslicht... We gaan het binnen weer gezellig maken...

Lief...

Het weer blijft herfstachtig... jammer hoor... Vandaag hadden we een drukke dag... met wat afspraken die weken geleden al gemaakt waren... en eigenlijk wel nagekomen moesten worden... Eigenlijk heb ik vanavond geen puf meer om te bloggen... Voor deze zaterdag dus een mini-blogje... over twee duifjes op een paal bij de brug... Een stelletje neem ik aan... zo lief... 

Ver-gezichten...

De dag begon wat mistig... de polder had wat mystieks... wat geheimzinnigs... Je weet niet wat er zou kunnen zijn achter die muur van mist... Vanmiddag verdween de mist gelukkig en was de hele polder Oud-Goudriaan weer te overzien... Ik houd niet zo van een kleine wereld... ik moet ruimte om me heen hebben... ver-gezichten... de horizon... En de vogels natuurlijk... want wat zitten er veel vogels in de polder... zwarte wolken van honderden spreeuwen... zwermen kieviten... grote koppels ganzen... en de smienten zijn ook weer terug van weggeweest... Die waren de afgelopen zomer in het noorden van Scandinavië en Siberië om te broeden... Je hoort hun kenmerkende gefluit weer... piiew piiew van de woerden... en rarrr van de vrouwtjes... Vooral ‘s nachts als het stil is in de polder zijn de smienten goed te horen... Trouwens... de windmolen op de achtergrond is één van de zes molens die staan langs de A27 bij Houten... Mijn ver-gezicht overstijgt dus zelfs de de Alblasserwaard... 

Stilte moment

Laat in de middag klaarde de lucht op en ging de zon nog schijnen... Tijd om even m’n stoeppie op te gaan zoeken... om nog even de warmte van de zon op mijn lijf te voelen... Samen met Jansen heb ik zitten genieten van de polder... de blauwe lucht... en de stilte... Ik hou van zulke momenten... stilte momenten... Die heeft iedereen wel eens op zijn tijd nodig... Momenten om de voorbije dag te overdenken... de vreemde coronatijd waarin we leven... en het leven zelf... Waar Jansen over gedacht heeft weet ik niet... waarschijnlijk over zijn gevechten met andere katten... of over zijn prooien... Maar gedachten zijn gedachten... ik houd mijn gedachten voor me... en Jansen de zijnen...

Nieuweling...

Vandaag was het echt herfst... de regen viel vanmorgen met bakken uit de lucht... Vanmiddag klaarde het op en kwam zelfs de zon nog te voorschijn... Koud was het totaal niet... wel waaide het hard... maar uit de wind was het prettig buiten zitten met een bakkie thee... De meeuwen houden wel van dit onstuimige weer... ze surfden vanmiddag met de windvlagen mee en haalden gekke capriolen uit... zoals buitelingen... Op de rand van de beschoeiing zat vanmiddag deze vogel... de foto is helaas wazig omdat de weerschijn van een witte kast in het raam stond... Het was voor het eerst dat ik deze Gele Kwikstaart zag... aan de kleur te zien was het een mannetje... Hij staat op de rode lijst van de vogelbescherming omdat het aantal broedparen per jaar sterk achteruit gaat... Ze broeden vaak op akkerland en op de bollenvelden... maar ook soms op weilanden... Ze overwinteren in de Sahel in Afrika... dus misschien is dit exemplaar wel een trekvogel... Het zou wel leuk zijn als hij een standvogel zou zijn... weer een nieuweling in de polder... 

Saai...

Omdat het buiten saai is... krijg je automatisch ook saaie... kleurloze foto’s... Gelukkig is het in- en boven de polder nooit saai... er is altijd wel wat te zien...Alleen zijn foto’s mooier met een blauwe lucht op de achtergrond.... Als ik zo naar de vliegende ooievaar en ganzen kijk... valt het me op dat elke vogel een andere manier van vliegen heeft... De één zweeft en klapt zo nu en dan met zijn vleugels... zoals de ooievaar... en ganzen vliegen bijvoorbeeld in formatie.... Ook de manier van landen is verschillend... watervogels landen horizontaal op hun poten op het water en remmen daar ook mee af... wel tegen de wind in... anders gaan ze te hard... Ooievaars en Reigers landen bijna verticaal en gebruiken hun vleugels om te remmen... Eigenlijk best grappig als je er over nadenkt... Het eendenstel had schijt aan de saaiheid en vermaakten zich prima...