Paars tapijt...

In het weiland van buurman boer liggen langs de slootkant prachtige paarse tapijten... Een eldorado op het ogenblik voor hommels en bijen... Het zijn tapijten van paarse dovenetels... een éénjarige plant... Je ziet ze vaak in bermen en zoals hier in het weiland langs de slootkant... Dat ze hier groeien komt... denk ik... omdat een trekker de grond plat en kapot heeft gereden met het opschonen van de sloot... want ze groeien het liefst in omgewoelde grond... De plant is voor mensen goed eetbaar... je kan er soep van trekken en thee van maken... maar ook de rauwe en vers geplukte blaadjes en bloemetjes doen het goed in een salade... Of de buurkoeienmeisjes ze lusten weet ik niet... die krijgen ze trouwens van de winter pas te proeven...  als kuildovenetel... De paarse dovenetel is ook een waardplant voor diverse vlinders... die hun eitjes op deze plant afzetten... hij is geneeskrachtig... en vochtafdrijvend... Bij een snijwond bijvoorbeeld leg je een gekneusd blaadje op de wond... dat bevorderd de genezing...  Voorlopig heb ik een prachtig paars uitzicht... tot de eerste maaibeurt...

Te laat...

Ik had m’n stoel al klaargezet... Even de maandagse werkzaamheden afwerken... en dan nog lekker even buiten in de zon zitten... dacht ik... Niet dus... toen ik klaar was met soppen werd het in het oosten wat donker... en diende er zich een bui aan... Ik had net op tijd de stoelkussens binnen toen het los ging... Dikke druppels gingen over in heeeel dikke druppels... ontzettend fijn voor de tuin... maar wat minder voor mij... Daar ging mijn uitrustuurtje in de zon... het werd dus uitrusten binnenshuis....

Vreselijke dag...

Wat een verschrikkelijke dag was het vandaag voor hooikoortspatienten... zoals ik... Maar wat een prachtige zomerdag was het toch voor de rest van Nederland... De temperatuur liep op tot boven de 20 graden... en ook al waren mijn ogen gezwollen... liepen soms de tranen over mijn wangen... en had ik kriebels in keel en neus... heb ik heerlijk op ons terras gezeten... genietend van de polder... de buurkoeienmeiden... en van Jut en Jul... Dat is het meerkoeten echtpaar dat nu voor het derde jaar op rij hun nest bouwen vlak voor ons terras... De vorige twee jaren is het nest... en daardoor het broeden faliekant mislukt... Door het zomerpeil liep hun nest met de eieren onder water en ging hun broedsel verloren... Dit jaar dus poging drie... ik ben heel erg benieuwd of het Jut en Jul nu wel zal lukken...

Koeiendans...

Vanmorgen mochten de buurmeiden voor het eerst dit jaar weer naar buiten... en daar mocht iedereen die dat leuk vond getuigen van zijn... We werden verwelkomt door buurvrouw boer met koffie of thee met wat lekkers... Ook onze kleinzoon kwam samen met zijn moeder koeien kijken... Heel stoer slofte hij door de stal... keek naar de kalfjes... klom net als een ander kindje op een hek... en kwam er achter dat hooi prikt... Toen de deuren van de stal open gingen en de koeien rennend en dansend van blijdschap voorbij kwamen... schaterde hij van het lachen... Buurman boer had nog even een streng gesprek met een buurmeid... zoiets van: ik had nog zo gezegd... niet te hard rennen... denk ik... Al met al was het weer een mooi gezicht... al die meiden die weer de wei in mochten... en ik ben blij dat ik ze elke dag weer van en naar de stal zie lopen...

Waterspiegel...

Ook onder water is het Lente... er gebeurt daar nu van alles... Toen vanmiddag de zon op de vijverbodem scheen was dat goed te zien... de waterlelie had al kleine blaadjes... en de krabbescheer had zelfs al " gejongd "... de kindertjes krabbescheer waren goed te zien op de bodem... nu nog veilig in moeders armen... Het duurt nu niet lang meer of de waterlelieblaadjes komen aan het wateroppervlak... en ook de jonge krabbescheerplantjes gaan hun eigen leven lijden... zodra de moederplant het lootje legt... Zelf had ik vanmiddag een snippermiddag genomen... en heb ik lekker in de zon gezeten met een boek... onder de lokroep van een kirrende pad... die opzoek was naar een partner... Ik ben gek op dat padden geluidje... ik wordt daar heel rustig van... en aan het eind van de week heb ik dat soms hard nodig...

Uniek...

Inmiddels beschijnt de zon nu ook enkele uren de achtertuin die aan de noordkant van ons ligt... Dat is te merken aan de planten die nu ook langzaam in bloei komen... In de vijver komen nu pas de knoppen van de Dotterbloem uit... terwijl de Dotters die in de zon staan al bijna uitgebloeid zijn... Deze Dotter is trouwens een UNIEKE plant in de wereld... het is namelijk een Spindotterbloem... een plant die alleen voorkomt in zoetwater getijdengebieden en grienden zoals de Biesbosch... Het lijkt een gewone Dotter... maar de Spindotter heeft zich aangepast aan onze getijdengebieden... soms staat hij een lange tijd droog... dan verdorren de bloemen voordat ze bestoven zijn... en kunnen ze zich dan niet voortplanten... Daarom ontwikkelt de Spindotter in de oksels van de vertakkingen van de stengelknoppen, soort knolletjes die op spinnen lijken... Valt de plant in elkaar bij droogte... dan spoelen later bij hoog water de spinnetjes weg... om ergens anders nieuwe planten te worden... De gewone Dotter heeft zich dus in de loop der eeuwen gewoon aangepast aan deze leefomgeving... en omdat deze getijdengebieden alleen in Nederland voorkomen is hij zo uniek... Ik heb de plant jaaaren geleden uit het natte boezemland gehaald bij de “Peulsekaai”... niet wetende toen dat deze Dotter zo uniek en zwaar beschermd was... Ik bescherm hem nu dus zelf... De Dotter heeft zijn naam te danken aan het Duitse woord Dotter... wat eierdooier betekent... 

Nederig...

Vandaag wisselden zon en felle buien elkaar af... verschenen er regenbogen aan het firmament... en zag de tuin een keer wit van de hagelstenen... Toch heb ik nog even buiten gezeten want als de zon scheen was het best aangenaam... De blauwe druifjes hadden geen last van het wisselvallige weer... maar de anemoontjes bogen hun hoofdjes en vertikten het om hun blaadjes open te vouwen... en gelijk hadden ze... ik laat me ook niet nat regenen... De blauwe druifjes staan bij ons in het grind... op een onmogelijke plek... half onder De Theewagen... Hoe ze hier terecht zijn gekomen weet ik niet... jaren geleden zag ik ineens rare sprieten in het grind staan... Onkruid dacht ik... dus heb ik de sprieten eruit getrokken... Het volgende jaar kwamen er weer sprieten tevoorschijn... wel meer dan dat jaar ervoor... en toen kreeg ik argwaan... En inderdaad... later kwamen er soort speren tevoorschijn met allemaal kleine blauwe bolletjes eraan... Blauwe druifjes dus... een heel oud plantje...die in het jaar 1600 al beschreven werd in botanische geschriften... De plant staat symbool voor bescheidenheid en nederigheid... omdat je door de knieën moet om ze te bewonderen... Daarom staan ze bij de meeste mensen op tafel... denk ik... Om de foto te maken ben ik wel door de knieën gegaan...  ik voel me namelijk heel nederig bij wat de Natuur ons schenkt...