Seizoenen...

De Lentezon verdween vanavond achter de opkomende wolken... er zit duidelijk ander weer in de lucht... Vannacht krijgt de zon een metamorfose... en dan komt hij morgenochtend te voorschijn als Zomerzon... Een soort geslachtsverandering maar dan anders... Morgen begint de zomer... hebben we de langste dag... Vanaf vrijdag gaan de dagen weer korten... Rare uitdrukking trouwens... want een dag wordt helemaal niet korter... een dag duurt altijd 24uur... zomer en winter... Maar de zon verdwijnt elke dag een klein beetje eerder achter de horizon... Morgen begint dus de zomer... hoewel het voor mij de laatste 6 weken al zomer was... Zou het nu nog warmer worden...?  

Moppie...

In de vijver bloeit nu mijn Anemopsis Californica... maar ik noem hem Moppie... Die Latijnse naam vind ik te moeilijk... Zoals zijn tweede naam al zegt komt hij oorspronkelijk uit de moerassen van Noord-en Midden Amerika...  Hier wordt hij valse moerasanemoon genoemd... Waarom is mij een raadsel... ik vind hem niet vals... hij prikt niet... hij steekt niet... en hij bijt niet...  De vertaling uit het Engels vermeldde dat hij kleurloos is... want wit schijnt geen kleur te zijn... Laat ik dan maar zeggen dat hij een roomkleur heeft... roomwit zeg maar... Zijn wortels schijnen een antibacteriële werking te hebben en kunnen gebruikt worden tegen krampen en infecties... De grote roomwitte bladeren aan de onderkant zijn schutbladen... de echte bloemen zitten in de kegel... tussen de kleurloze lepeltjes... Moppie plant zich voort door uitlopers... lange stelen waaraan nieuwe plantjes groeien... Daar heeft de natuur weer goed over nagedacht... want zaadjes in het water zakken naar de bodem... en omdat Moppie een moerasplant is en geen waterplant  kan hij   op die diepte niet ontkiemen... 

Oogst...

In de voortuin staat een klein kersenboompje in een pot... en na de bloesem in de lente... en de vele bijen en hommels die hem bezochten... hangen er nu kersen aan... Ik heb dus mijn eigen kersenbogert... (Ik weet dat ik bogert verkeerd schrijf... maar zo zeggen wij dat hier... ) Vroeger in mijn kinderjaren gingen wij als de kersen rijp waren met de familie naar de kersenbogert... Dat was echt een uitje... meestal op zaterdagavond... Vaak werd opoe ook nog ingeladen en gingen wij met z’n allen kersen eten... Je zat op veilingkistjes aan een tafel onder de kersenbomen... Vader kocht een pond kersen die op de tafel werden gelegd om op te eten... en je mocht de pitten zomaar uitspugen in het gras... De dubbele of driedubbele hing je aan je oren... als oorbellen... om ze daarna op te peuzelen... Soms zaten we zo een paar uur in de kersenbogert... Het was een hele belevenis... je keek er elk jaar naar uit...  Mijn kersen aan het miniboompje zijn te zuur om zo op te eten... en de oogst is net niet genoeg om naar de veiling te gaan... De vogels mogen ervan gaan genieten... en voor deze slak is het de kers op de taart...

In memoriam...

Vandaag foto’s van mijn helaas gewurgde bloemen... Ze liggen samen met de dader... de winde... in de groene kliko... Voordat het stuk tuin waar ze groeiden en bloeiden geruimd werd heb ik nog snel deze foto’s kunnen maken... Heb ik toch nog een klein aandenken aan mijn vele tuingeraniums die heel veel jaren mijn tuin opfleurden... Een raar gezicht hoor zo’n kaal stuk tuin... de enigsten die er ontzettend blij mee zijn... zijn mijn drie katten... Die hebben nog nooit zo’n grote kattenbak gezien... Woensdag worden de groene kliko’s opgehaald... dan wordt er compost gemaakt van mijn geraniums... earth to earth... enz... 

Lek...

Deze eenzame zwaan zwemt dagelijks een paar keer voorbij... Waarom hij alleen is weet ik niet... of het is een puberzwaan die "de juiste" nog niet tegen gekomen is... of zijn partner zit ergens te broeden... misschien is de partner overleden... of is het gewoon een trouw-niet-voor-je-40 zwaan... IJdel is hij of zij wel... vanmiddag ging de zwaan in bad... en daarna werden de veren gepoetst... Één voor één werden de veren glad gestreken en goedgelegd... geen plekje werd overgeslagen... Ik heb echt een half uur zitten kijken naar dit schouwspel... De zwaan moet dit natuurlijk wel doen... want tijdens het poetsen smeert ze de veren gelijktijdig in met vet uit haar stuitklier... zo worden de veren waterdicht gemaakt... Soms werkt bij watervogels de stuitklier niet of niet goed genoeg... dan wordt de vogel lek... Het verenkleed is niet meer waterdicht... daardoor wordt de huid van de vogel nat en koud... met gevolg een longontsteking... die de vogel vaak niet overleeft... Ook vuil zwemwater... veermijten en luizen... stress en ziekte... kunnen de oorzaak zijn dat een watervogel lek kan zijn... De vogel zal het water niet meer in gaan en veel op het droge zitten... "Mijn" zwaan heeft daar gelukkig geen last van... die dobbert nog heerlijk in de wetering... 

Koolwitje...

Iedereen kent deze vlinder wel... het koolwitje... de schrik van elke moestuineigenaar... Het koolwitje legt namelijk haar eieren graag op de bladeren van alle koolsoorten... die daarna door de uitgekomen rupsen opgevreten worden... Last van hoogtevrees heeft deze vlinder niet... hij vliegt met gemak vanaf zeeniveau naar 3000 meter in berggebied... Je komt het koolwitje bijna overal op onze aardbol tegen... overal waar men kool verbouwd vind je ook koolwitjes... Wist u dat de natuurlijke vijanden van de koolwitjerups het lieveheersbeestje en de gewone hooiwagen zijn... ze vreten hem met huid zonder haar op... Vogels zijn ook gek op de rups...ze voeren er hun jongen mee... Dit koolwitje zat op een heel bijzondere bloem in mijn tuin... een bloem die niet vaak voorkomt... Eigenlijk hoort hij helemaal niet te bloeien... Zal ik jullie laten raden... of... nee hoor... het is de radijsbloem... ofwel de bloem van een doorgeschoten radijs... want alle groenten krijgen bloemen als je ze niet opeet... en daarna zaadjes... om opnieuw gezaaid te worden...

Gewonnen...

Had ik vorige week de strijd opgegeven met de winde... die vreselijke allesverstikkende pispotjes... en besloten om alles eruit te halen... nou... afgelopen maandag ben ik begonnen om alles eruit te spitten... Na 2 meter was ik het al zat... mijn spaai was bot... de kliko vol... en mijn rug ging niet die kant op die ik wilde... Dit was geen werk voor een ex-hernia patiënt... Dus kwam tuinman Gerard vanmiddag  om de strijd aan te gaan met de pispotten... en het was echt een strijd... Na ruim een uur was de strijd gestreden en kwam tuinman Gerard als winnaar uit de strijd... Het stuk tuin is nu kaal... en dat wil ik voorlopig zo houden... Dus... elke pispot die het nu nog durft om boven de grond uit te komen... krijgt een druppel gif op zijn kop... Het is tegen mijn principes... maar nood breekt wet...