Valeriaan...

Vandaag een mooie fietstocht gemaakt door de Alblasserwaard van 50 kilometer... Wat is onze Waard toch mooi... en wat een prachtige plekjes zijn er te vinden... Wij waren niet de enigsten die vandaag aan het fietsen waren... bijna alle bankjes op onze route waren bezet... en met een beurs achterwerk wil je soms wel eens even van je zadel af en gewoon even op een bankje zitten... Gelukkig hebben we er toch nog eentje gevonden... en even kunnen rusten...  In de berm van De Heuvel in Goudriaan staat op het ogenblik de Valeriaan in bloei... Hij staat op een heel hoge stengel en torent boven al het andere bermgroen uit... De geur is wat weeïg... de één vindt het lekker ruiken... de ander vindt hem stinken... Hippocrates... de "vader" van de Westerse geneeskunst beschreef 2000 jaar geleden al de geneeskrachtige eigenschappen van de Valeriaanwortel... De plant wordt dan ook veel gebruikt  in de homeopathie en help tegen slapeloosheid... nervositeit... en krampen... Plukken heeft helaas geen zin... zodra je ze afplukt gaan ze hangen... Jammer hoor... want zo’n grote bos lichtroze Valeriaan zou prachtig kunnen staan op een tuintafel...

Koningin...

Natuurlijk is de waterlelie de Koningin onder de waterplanten... Niet voor niets zijn er veel schilderijen en gedichten gemaakt met deze "schoonheid" als onderwerp... In april verschijnen de eerste bladeren aan het wateroppervlak... een maand later steken de nog gesloten bloemknoppen één voor één hun kopje boven het water... Elke bloem bloeit maar drie of vier dagen... het is een fascinerend gezicht hoe elke morgen de bloem zich openvouwt... en in de avond weer dicht gaat... Na de bloeitijd vouwt de bloem zich ‘s avonds voor de laatste keer dicht om daarna naar de diepte te zinken en in de modder te verdwijnen... Waterlelies zijn niet alleen onbeschrijfelijk mooi maar zorgen ook voor een goed waterklimaat... Ze zorgen voor schaduw in het water zodat algen minder kans krijgen om te groeien... en onder de bladeren kunnen waterdieren en vissen schuilen als er gevaar dreigt... Rechtsboven op de foto is de bloem van de waterlelie in onze vijver... hij heeft jaren in het vijvertje van mijn moeder gestaan... het is een mini-waterlelie... en staat nu in onze vijver... De andere twee foto’s zijn de bloemen die in de wetering groeien... Jaren geleden heb ik de stekken voor mijn vlonder in de wetering gezet... inmiddels zijn ze uitgegroeid tot een meterslange groene bloemendeken op het water... Helaas heeft het Waterschap vorige week met de kettingboot er dwars doorheen gevaren... terwijl ze maar twee meter water vanaf de kant in beslag nemen... Ze groeien wel weer aan... maar toch is het jammer... en zeker voor de vele bijen die op de bloemen afkomen... Deze roze waterlelies zijn cultivars... gekweekt door de mens... De oorspronkelijke echte waterlelies zijn wit...  Mijn lievelingsgedicht gaat dan ook over deze witte bloem... een gedicht van Frederik van Eeden... en heet natuurlijk: De waterlelie 

Pubers...

Vanmiddag had ik wat boodschappen te doen in een naburig dorp... en heb ik de fiets maar eens gepakt... Ik ben een mooi-weer fietsster en vandaag was de perfecte dag om de fiets te pakken... droog... bewolkt.. en niet te warm... Onderweg kwam ik in mijn dorp Goudriaan deze jonge meiden tegen... een koppel nieuwschierige pubers... Toen ik stopte liepen ze eerst hard weg... maar toen ik netjes vroeg of ik een foto van ze mocht maken... want dat moet je tegenwoordig eerst vragen... kwamen ze netjes met z’n allen bij het hek staan... om te poseren... Moo hè... vooral die ene roodbonte doet het goed tussen al dat zwart-wit...

Voordeel...

Gelukkig ging de wind vanavond vanuit het westen waaien... en koelde het goed af... want vandaag was het een warme drukkende dag... Het was gewoon " bêneweer " zoals men vroeger zei... ik kreeg mijn ene been bijna niet voorbij mijn andere been...  Vanavond rap ramen en deuren open gezet zodat het in huis ook wat kon afkoelen... Op de foto mijn rode Begonia... hij doet het weer hartstikke goed... hij buigt zelfs gewoon door van de vele bloemen die eraan hangen... Een tijdje geleden blogde ik ook al over rode Begonia’s... een kleinere versie van deze... die ik nergens kon vinden... Bij deze meld ik gelijk even dat ik ze inmiddels wel heb gevonden... en  wil ik ook de lezers bedanken die mee zochten voor mij... en adressen doorgaven waar ze wel te koop waren... Wat lief toch dat lezers van deze blog met mij meedenken... dat is het voordeel van het wonen in een klein dorp...

Zomergevoel...

Het was warm vandaag... om in de tuin te werken eigenlijk te warm... Ik heb dus alleen maar de planten water gegeven... en in de schaduw gezeten...  Buurman boer was weer druk in de weer om de wintervoorraad voor de buurmeiden aan te gaan vullen... de weilanden zijn al gemaaid en geschud... en ohhh...wat ruikt dat toch lekker...!  Dat is voor mij het zomergevoel zeg maar.... de geur van gemaaid gras en kwakende kikkers...  De zonsondergang was ook weer mooi... tijd voor buurman boer om te stoppen met werken na een lange dag... Morgen weer een dag... en hopelijk blijft het droog... voor de buurman en de avondvierdaagse...



Productief...

Zoals beloofd een foto van mijn rozen die nu in bloei staan... Vanmiddag scheen de zon lekker... dus kon ik deze foto’s maken... want rozen houden van zon... dan zijn ze op hun mooist... Ik had een paar dagen niets aan de tuin gedaan... en dat was te zien... Alles groeit toch zo hard... vooral het onkruid... Ik ben weer heel de middag heerlijk buiten bezig geweest... ik heb de heg bijgesnoeid... uitgebloeide bloemen verwijderd... onkruid uitgetrokken... opslag van de kastanjeboom afgeknipt... en in de bloembak van de Theewagen knolbegonia’s gepoot...  Voor mij was het best een productieve middag...

Oosters...

Ik kan het niet laten... Elk jaar koop ik de Oosterse Papaver bij een tuincentrum... zet hem in een pot... en geniet een paar dagen van de bloemknoppen die zich uitvouwen tot deze prachtige bloemen... Het lijkt wel of ze gemaakt zijn van zijdepapier... Na de bloei krijgt de plant gele bladeren en gaat dood... tenminste bij mij... Laat ik nu lezen in een tuinblad dat dat gewoon is bij deze plant... dat hij na de bloei bovengronds afsterft, net als bij de voorjaarsbloembollen... Hij neemt gewoon een rustpauze... om later in het jaar gewoon weer terug te komen... Je moet hem dus gewoon af laten sterven... na een paar weken de afgestorven bladeren er af halen... en de plant komt na een paar weken fris en sterk gewoon weer terug en gaat ook weer bloeien... als je geluk hebt...  Papaver Oriëntale is dus een vaste meerjarige plant... Zelfs ik leer nog elke dag over mijn bloemen... ik heb deze plant namelijk elk jaar na de bloei in de groene kliko gekiept... Zonde...!