Geveld...

Daar ligt hij dan....in bonken en stukken... Het was de treurwilg die in de tuin van de buren stond... Ruim 30 jaar oud was hij... drie eigenaren heeft hij gehad... heel wat kinderen heeft hij zien opgroeien...en heel veel kinderen heeft hij voor het eerst op de schaats zien staan... De vogels die op zijn takken hebben gezeten zijn inmiddels niet meer te tellen... soms zaten er ‘s nachts uilen in te oehoeen... en duiven hebben regelmatig nesten in zijn kruin gemaakt... Maar vandaag is hij geveld...het was zijn tijd... hij werd veel te groot voor een nieuwbouw tuintje...  Meermalen heb ik angsten uit gestaan bij zware stormen...hoe hij dan heen en weer bewoog... Vooral als hij vol in het blad stond... Want als hij zou vallen was het wel op ons huis... en in onze tuin... Ik...als natuurliefhebber...zal hem missen... Ik...als tuinliefhebster...ben blij... want ik heb nu weer zon in mijn tuin...en op mijn terras....!

Zielig...

Na regen komt zonneschijn...zegt men... Maar vandaag was het miezerig... na regen en storm... Omdat ik enkele dagen niet mijn bed uit geweest was...en dus ook niet buiten...hebben de tuinvogels deze dagen geen voer gehad... Nou is dat geen ramp want het vriest niet en de vogels kunnen zelf nog genoeg voedsel vinden... maar de Turkse Tortels zijn het inmiddels zo gewend om elke dag zonnepitten van de voedertafel te komen eten... dat ze elke ochtend op mij en de pitten zitten te wachten... Deze Tortel zat vanmorgen te wachten... voor mijn raam... Hij zat een beetje zielig te suffen en was nat van de motregen... Wie weet hoelang hij er al zat... hoeveel dagen... Domme gedachten natuurlijk...want een vogel redt zich wel... Toch heb ik hem snel zijn pitten gegeven... waarschijnlijk meer voor mijn gemoedsrust... dan voor zijn honger...

Code geel...

Wat een winderig dagje was het vandaag ...er waaide een zuidwester storm over Nederland... Alle stormvloedkeringen in Nederland gingen dicht vanwege het hoge water... Hier in de polder was uit voorzorg het water al in de boezem gemalen... toch zwiepte de wind het water in de wetering behoorlijk op... Omdat code geel van kracht was waagden de watervogels zich vandaag ook niet op hun waterweg... te veel hobbels op het water... Eenden...meerkoeten... en waterkipjes... zaten gebroederlijk bijeen op het weiland te wachten tot de storm ging liggen... terwijl ze het weiland van buurman boer gebruikten als “water” wegrestaurant...

Onvoorzien...

Gelukkig durven de katten weer naar buiten... Na al het geknal van oud naar nieuw en gisteren hier en daar nog wat losse flodders...was het vandaag weer stil... Alleen zijn ze nog wel op hun hoede...wat schichtig... Poes Saar haar oren gaan dan buiten ook alle kanten op... een soort radar...zeg maar... Jansen...onze zwarte kater... is oudejaarsavond geblesseerd geraakt... Hij kon niet meer op zijn ene voorpoot staan... en als je eraan zat...beet hij je...en dat is niets voor Jansen...die sul... Ook vandaag strompelde hij op drie poten door het huis en naar het weiland... hij gebruikt hem echt niet... zijn poot is ook gezwollen... En hij kijkt  heel zielig naar ons... Nou heb je dat al gauw met “mannen” als ze wat voelen... dat zielig kijken en denken dat het heeeel erg is... maar Jansen had duidelijk pijn... Manlief is daarom vanmiddag met hem naar de dierendokter geweest... die niks kon vinden en dacht dat het waarschijnlijk door een flinke knokpartij kwam... Jansen kreeg een spuit... voor een paar dagen pillen... en wij een rekening... Onze eerste onvoorziene uitgaven van dit jaar...

2018...

Een nieuw jaar...  Voor mij een jaar waarin ik na 41 jaar weer een salaris krijg... Alleen heet het nu A.O.W... 41 jaar geleden was ik zwanger en kon ik vertrekken bij mijn toenmalige baas... want zwangere medewerksters waren toen niet gewenst bij een bedrijf... Te veel rompslomp en gezeur...en... een moeder hoorde thuis te blijven om voor haar kinderen te zorgen...  Het jaar 2018 begon voor mij op bed...met een vervelend griepje... niet best dus... maar dat gaat wel weer over... Goede voornemens heb ik niet...daar komt toch nooit iets van terecht... Wensen heb ik wel... of ze uit komen is een tweede... maar een mens moet wat te wensen hebben...toch...? En die gelden ook voor al mijn lezers... ten eerste gezondheid, het belangrijkste op mijn leeftijd... schaatsijs... een mooie lente... een prachtige zomer... fijne vakantiedagen... gezelligheid... geluk... en vrede om mij heen, want vrede op aarde zal ook dit jaar wel niets van terecht komen... Voor mezelf wens ik dit jaar veel dieren en bloemen rondom ons huis...zodat er veel te bloggen valt... en heel veel mooie zonsondergangen...!

Thuis...

Vanmorgen vanuit “onze” gehuurde flat de laatste zonsopkomst in Valencia op de foto gezet... De laatste voor ons dan hè... niet voor Valencia natuurlijk... Voor thuis lijkt het ook nog even te duren...om de zon op te zien komen...want ze geven een onstuimige jaarwisseling op... Onze vrienden hebben ons deze morgen weer naar het vliegveld gebracht... op naar Goudriaan en de oliebollen van Theo...  Die was bij thuiskomst nog aan het bakken...zodat wij gelijk konden aanvallen... En wat waren ze weer lekker...!

Zomer...

Eigenlijk is het niet te begrijpen dat 2 uur vliegen vanaf Goudriaan het gras al gemaaid wordt...de rozenperken volop in bloei staan...de Spaanse Margrieten bloeien...de terrasjes vol zitten...en kinderen pootje baden in zee... Hier is het gewoon zomer lijkt het wel... met 22 graden op de thermometer... Vandaag voor ons doen een paar flinke wandelingen gemaakt ...op de pier langs de zee...en door het Turia park... Ooit stroomde hier de rivier de Turia...nu is er in de rivierbedding een park aangelegd en liepen wij onder de bruggen door...i.p.v. de rivier...een vreemde gewaarwording... Rivier de Turia is verlegd en loopt nu om de stad heen vanwege gevaar van overstromingen van de stad Valencia... Het park is 5 km. lang en loopt vanaf de stad naar de zee...een groene ader door een prachtige stad...