Begin...

Inmiddels gaat de golf weer over de wetering... het ijs is er eerder uit dan het erin lag... In de slootjes ligt er hier en daar nog wel een stukje... maar met de regen van nu neem ik aan dat morgenochtend ook die ijsvrij zijn... Mijn Sneeuwklokjes hebben de sneeuw en ijs overleefd... ze heten natuurlijk niet voor niets Sneeuwklokjes... Mijn Nandina of hemelse bamboe heeft wel behoorlijk vorstschade opgelopen... ik was vergeten hem af te dekken tegen de vorst... Ik ben benieuwd hoe en of hij zich hersteld... Ik ben ook benieuwd of mijn Camellia’s te lijden hebben gehad van de kou... die stonden volop in de knop... Het aankomende weekend ga ik een begin maken met de tuin... alles eens nalopen... snoeien... en opschonen... Het tuinseizoen komt er weer aan... 

Natuur in huis...

Het was wat saai buiten... maar niet koud... Voor mij dus prima weer om binnen bezig te zijn... om wat  kasten op te ruimen en de keuken eens beet te pakken... Door al dat gesop had ik geen tijd om naar buiten te kijken en foto’s te maken... helaas... Dus vanmiddag nog rap even mijn vaas met tulpen op de plaat vastgelegd... Ook dit is natuur toch... ook al staan ze in huis... 

Lentegevoel...

En we gaan na de ijspret weer verder met ons “gewone” leven... en dat betekent voor mij dus aan de poets... Want wat is de vloer smerig na de vele inloop van sneeuw en ijs... En ik heb er nog zin in ook... wat niet altijd het geval is... Ik heb namelijk een beetje de Lente al in mijn lijf... Daarom heb ik vanmiddag eindelijk mijn kerstboom buiten maar eens afgetuigd... en ook de lichtjes aan en in de Theewagen zijn opgeruimd... Ik heb zelfs violen besteld bij Intratuin... zodat ik die later in de week af kan halen in Sliedrecht... Dit weekend ga ik de voortuin dus opleuken met violen... heb er echt zin in...  Ook de eenden op mijn foto hebben de Lente in hun hoofd... en in hun lijf... Helaas mislukte de paring omdat er nog ijs in de sloot ligt en vrouw-eend niet diep genoeg kon liggen voor de woerd om de daad te voltooien... Ik denk dat ook deze woerd moet wachten tot het weekend... als al het ijs gesmolten is... en er lente-achtige temperaturen schijnen te komen...

Dankbetuiging...

Bedankt Koning Winter... voor de afgelopen week... Bedankt voor de sneeuw waar kinderen zoveel plezier aan beleefden... bedankt voor de vorst zodat er een prachtige ijsvloer kwam te liggen op sloten en boezems... Bedankt voor de héérlijke vrieslucht waarmee we onze longen konden volzuigen... en bedankt voor het fijne wandelzonnetje... Bedankt voor de gezelligheid om en op het ijs die uw winterweer met zich meebracht... zodat men buren en bekenden weer eens sprak... Bedankt voor het sterke ijs op de sloot zodat de Theewagen eindelijk waterdicht gemaakt kon worden door twee lieve vrijwilligers... U liet kinderen weer eens zien en voelen wat schaatsijs is... U liet mij corona even vergeten... en u liet mij genieten van weer eens een ouderwetse winter... Dus Koning Winter... nogmaals bedankt... en tot volgend jaar...!

Koperwiek...

Ze zijn met z’n tweeën... en regelmatig zitten ze in mijn malusappeltjesboom om van de appeltjes te eten...  Het zijn koperwieken... familie van de Lijster en de Merel... In eerste instantie dacht ik dan ook dat het Lijsters waren... maar bij het wegvliegen was duidelijk de rood/bruine kleur onder de vleugels te zien... Koperwieken dus... nog nooit eerder in mijn tuin gezien... Het zijn dan ook wintergasten uit Scandinavië... Als broedvogel komt hij dan ook niet voor in Nederland... ze broeden in de dichte naaldbossen van de Scandinavische landen... Straks als de dooi inzet vertrekken ze weer richting hun broedgebieden... De Merels die ook regelmatig van de appeltjes komen eten willen niets van hun neven uit het hoge noorden weten... met veel geluid... gefladder en gepik worden de Koperwieken verjaagd... Maar zodra de Merels weg zijn neemt dit stel de boom weer in bezit om genoeg energie bij elkaar te eten voor de komende terugvlucht...

 

Nostalgie...

Vanmiddag heb ik genoten van de ijsdrukte op de Smoutjesvliet... voor ons Gouwerjaners gewoon  “ de boezem “... Het was weer ouderwets druk... jong en oud stond op de schaats... De niet meer schaatsende 50 plussers liepen op de Postkade langs de boezem om toch nog wat schaatssfeer  op te snuiven... Met andere woorden.... ook naast het ijs was het gezellig... zeker omdat men elkaar al maanden niet gezien of gesproken had... Omdat bijna iedereen zich aan het vermaken was op de boezem... heerste er op het ijs in ons dorp een serene rust... ook dat was  genieten... Even lopen op het ijs... op het gedeelte waar ik in mijn jeugdjaren altijd schaatste... Het was een middag met veel nostalgie...

Eretribune...

Daar zat ik dus vandaag... op de eretribune van de onofficiële ijsbaan van Goudriaan... Officieel is het de officiële ijsbaan... maar omdat de ijsclub nu gebonden is aan coronaregels... is de ijsbaan nu onofficieel... Gelukkig wisten veel dorpsbewoners de ijsbaan toch te vinden... en was het.. zeker na schooltijd... een gezellige boel... Ik zat lekker warm achter het glas vooral naar de schaatsminnende jeugd te kijken... en ik moet zeggen... er zit best wel talent bij... Waar de één nog een stoel nodig heeft... schaatst de ander al met zijn of haar handen op de rug... Ontzettend leuk om dit alles aan te zien... Nog twee dagen... dan lever ik de seizoenskaart van mijn eretribune plaats weer in...