Lente-kusjes...

Gelukkig was de zon vandaag meer te zien dan gisteren... Er waren voor vandaag wat buien voorspeld... hier en daar... en aan de wolkenluchten te zien vielen ze gelukkig ook “daar”... Al met al was het een redelijke dag met nog wel een stevig briesje... En als de zon even scheen zag het er echt lenteachtig uit... met bloeiende sneeuwklokjes en krokusjes... Ik noem ze lente-kusjes... want als de krokussen bloeien... is de lente niet ver weg meer... Krokussen zijn voor mij bloemen van HOOP...  Hoop op een fijn voorjaar... weer lekker buiten zitten... buiten eten... en caravannen...

Maartse buien...

Wat is er toch een water gevallen de afgelopen dagen en nachten... de regenmeters lopen gewoon over... Ook vandaag was het weer prijs... buien met slagregens... hagel... en onweer...  Het lijken wel maarts buien... Tussendoor scheen ook de zon....  Ik was blij dat ik niet naar buiten hoefde... ik mocht wel naar buiten kijken... Het enigste dat ik zag was mijn vriendje zilverreiger... die heeft bijna de hele dag naast ons huis gebivakkeerd... hetzij in de sloot of op het weiland.... Om foto’s te maken kon ik vandaag echt niet om hem heen... Hij wordt ook steeds makker... komt steeds dichterbij... en vliegt niet meer weg als ik opsta of wegloop... Nog even en ik kan hem aaien...

Natuurfilm...

Je bent een zilverreiger en staat elke dag wel een paar keer vissen te vangen in de sloot vlak naast een huis met een groot raam... met daarachter een vrouw die je in de gaten houdt... Je staat daar graag... door het huis sta je namelijk uit de wind en zijn er ook geen golven op het water.. Zonder golfjes kan je beter de vissen zien die je wilt vangen... Meestal als je een vis vangt terwijl je in de sloot staat... laat je die gelijk door je keel naar je maag glijden... Vanmiddag ving je een vis met allemaal stekels...en dat was andere koek... Die kon je niet zomaar je keel in laten glijden... eerst moest de vis omgedraaid worden zodat zijn stekels plat zouden liggen en zonder geprik door jouw lange nek kon glijden... Je moest er niet aan denken dat de vis halverwege zou blijven steken... Om te zorgen dat de vis niet terug in het water zou vallen ben je op het weiland gaan staan... liet je het baarsje in het weiland vallen... om hem daarna op de juiste manier... met de stekels mee... op te eten.. De vrouw achter het raam keek vanmiddag live naar een prachtige natuurfilm... je zag dat ze zat te genieten...

Laag water...

Zo te zien verwacht het Waterschap veel regen...Het polderpeil is behoorlijk laag... Er is veel water uit de polder de boezem in gemalen... zodat er weer veel water dat tijdens storm “Dennis” kan vallen...in de polder opgeslagen kan worden... Het water staat zo laag dat ik nu een heleboel openingen in de wal zie die anders onder water zitten...Ik heb vanmiddag een poosje zitten kijken of iets of iemand dit gat in zou gaan of uit zou komen...  Helaas heb ik niemand gezien... dan alleen een Waterhoentje die ook even kwam kijken... Waarschijnlijk is het een onbewoonbaar verklaarde woning van een waterrat... want de onderwal is zo erg uitgehold dat de bovenwal bijna op instorten staat... Buurman boer moet dus echt niet op de kant gaan staan want dan ligt hij in de sloot... Het Waterhoentje is trouwens een schatje... en het is een klein wondertje... hij kan namelijk op het water lopen... Of zou het door het lage polderpeil komen...

Valentijn...

Valentijnsdag werd dit jaar een verdrietige dag... dat heb je als je op een klein dorp woont en je bijna iedereen kent... We leven met elkaar mee bij geboortes... huwelijken... jubilea... en zeker bij een overlijden... Deze week overleden twee veel te jonge dorpsbewoners... en dan staat het leven van velen van ons even stil... Dan staan ook je gedachten niet stil... je gedachten gaan steeds weer naar de familie en vrienden van deze twee dorpsbewoners... die je heel goed kende... Bij de één heb je er vrede mee... bij de ander denk je... waarom... zo jong nog...
Vanmiddag voelde ik me wat minder somber... doordat de zon scheen voelde het wat lenteachtig aan... De Sneeuwklokjes openden hun blaadjes om insecten de kans te geven voor hun bestuiving... en ook de krokussen staan bijna in bloei... De Lente komt er nu echt aan...

Grootheidswaanzin...

Toen het vandaag rond de middag even droog was... was het voor Jansen weer tijd om op jacht te gaan... Na de muizen... mollen... vogels... waterhoen... buizerden... en meerkoeten... was het vandaag de beurt om de jacht te openen op een reiger... Op zijn buik kruipend door de wal benaderde hij de reiger tot op een meter... Gelukkig heeft de reiger een lange nek en zag hij net op tijd Jansen aan komen sluipen... Hij vloog geschrokken snel weg... Ik vraag me echt af wat de bedoeling was van Jansen... zou hij echt een reiger dood kunnen bijten...? Ik kan het me eigenlijk niet voorstellen... en het is ook niet te hopen... Dat zou betekenen dat deze kat met grootheidswaanzin straks met een buurmeid-koe thuis komt... want zijn prooien worden steeds groter...

Terug...

Hé hé... eindelijk... aan het einde van de middag ging de wind liggen...  Een rare uitdrukking... maar het betekent dat er veel minder wind was dan de afgelopen vier dagen... Eindelijk rust...!  Dat dachten de vogels ook... na dagen van afwezigheid waren ze eindelijk weer terug in mijn tuin... en zo te zien hadden ze honger...  Gelukkig had ik net nog een vondst gedaan in mijn kelderkast... (die dus blijkt...nodig opgeruimd moet worden)... Ik vond nog een kerstbrood... uit één of ander kerstpakket... waar ik inmiddels iemand mee dood kon slaan... Zodra hij op de voederplank lag werd er al van gegeten... de mezen haalden de nootjes eraf... een roodborstje begon aan het brood... en de vinken aten op de grond de gemorste kruimels op... Wat heerlijk.. er is weer leven rondom ons huis... Aan de foto’s te zien moet ik hoognodig mijn ramen lappen... viel me op... gelukkig kan ik Ciara de schuld geven... en hoef ik niet te zeggen dat ramen lappen niet mijn favoriete bezigheid is...