Medeweggebruikers...

Vandaag zijn we de Monte Cucco opgereden... en als je in Italie de bergen inrijdt weet je dat auto’s en motoren niet de enige weggebruikers zijn... Je ziet het al aan de weg... die is bezaait met koeievlaaien en paardevijgen... Het is dus goed uitkijken geblazen... deze dieren lappen namelijk alle verkeersregels aan hun laars... Ze steken zomaar de weg over naar andere grazige weiden... zonder goed uit te kijken... lopen gewoon midden op de weg te sjokken... en hebben lak aan het gemotoriseerde verkeer... Geen idee van wie de kuddes paarden en koeien zijn... maar dat ze het in de bergen naar hun zin hebben kun je wel aan ze zien... Ze lopen gemoedelijk te grazen van het kruidenrijke gras... en liggen op hun gemak te herkauwen... Wij hebben genoten van het kruidenrijke eten in een restaurant boven op de Monte Cucco... herkauwen hebben we daarna... op ons gemak... in onze tijdelijke tuin gedaan...

Veldboeket...

Wat is er nu mooier dan een boeket wilde bloemen op tafel... Dus liepen we vanmiddag de weg langs om ze te plukken... Wat een verscheidenheid aan wilde bloemen groeien er hier...  zomaar langs de weg... Zelfs orchideeën kwamen we tegen maar die hebben we laten staan... we wisten niet of ze hier ook beschermd zijn... Wat nu ook volop in bloei staat is de Brem... je ruikt de weeïge geur nu overal... Voor de maand juni staat alles er hier nog fris en fruitig bij... je kan goed zien dat de maand mei voor Italiaanse begrippen heel nat is geweest... Gelukkig hebben wij nu zon en temperaturen boven de dertig graden... Vanavond hebben we heerlijk buiten kunnen eten met als tafelversiering ons prachtige veldboeket...

Stilte...

Wij hebben de verbouwherrie... het puin... en het stof achter ons gelaten en hebben even de stilte opgezocht... Manlief had last van verbouwstress... en ik kreeg de kriebels van al het stof dat in ons huis ronddwarrelde... Gelukkig was deze reis al gepland... en dat kwam nu helemaal goed uit... even weg uit de verbouwing... Als we (ooit) teruggaan schijnt alles klaar te zijn... kunnen we weer douchen en hoef ik de was niet meer uit te besteden... Maar we gaan nu eerst genieten van het super warme weer hier... van de natuur... authentieke dorpjes... een goed boek... en het lekkere eten... De eerste overheerlijke pizza’s zijn al verslonden... Maar vooral ga ik genieten van de rust... en de stilte...

Trotse vader...

De kleine zwaantjes groeien als kool... wat zijn ze al groot... Eten zoeken onder water doen ze ook al zelf... en dat is een heel raar gezicht... Je ziet alleen kleine zwanenkontjes op het water drijven... zonder hoofd dus... Pa zwaan zwemt en stampt en fladdert de hele dag door de wetering... iedereen die in de buurt komt van zijn kroost wordt verjaagd... Wat een opgewonden standje is hij toch... met zijn veren omhoog probeert hij indruk te maken... Je kan goed zien dat hij zich echt een trotse vader voelt...

Nat...

Vanavond hoefde ik de planten dus geen water te geven... het had geregend vandaag... Wat een water is er gevallen zeg... de hemelsluizen stonden wagenwijd open... De vijver liep over... net als de goten van ons huis... die konden het water niet verwerken...  De foto heb ik door het raam genomen... het was mij te nat om naar buiten te gaan... De Papavers die al bloeiden hingen er triest bij... en de knoppen hadden met dit weer duidelijk geen zin om open te gaan... Vanavond scheen de zon weer... en heb ik nog even buiten kunnen zitten... ik hoorde bijna het gras groeien... Gras houdt namelijk wel van regen....

Blij...

Sinds gisteren bloeit de eerste bloem van de waterlelie in mijn vijver... Eigenlijk een wonder want in het voorjaar bemerkte ik dat de pot waarin hij gepoot is op zijn kop in de modder van de vijver lag... Geen idee waarom en hoe dat zo gekomen is... Ik heb de pot met de waterlelie eruit gevist... en zag dat er geen spoortje van leven meer in zat... Gewoon gestikt in de modder... dacht ik... Omdat deze plant nog uit de vijver van ons moeder kwam... had ik er behoorlijk de pe in... Ik heb de pot toch maar terug gezet... maar dat lukte niet helemaal... Hij viel op zijn kant... en ik kreeg hem niet meer goed... We zien wel... was mijn gedachte... Na een paar weken zag ik toch wat blaadjes verschijnen... en die blaadjes werden bladeren... en nu bloeit hij... De knop van de bloem had ik gemist... dus was gisteren de verrassing voor mij dubbel zo groot dat hij weer in bloei staat...

Kippevel en tranen...

Vandaag... tweede Pinksterdag was een dag met een gouden randje... De Roparun kwam weer door Goudriaan... alle lopers en fietsers vanuit Hamburg kwamen door ons dorp... En natuurlijk ook ons eigen Team 135... die voor de tiende keer meedeed... Het dorp was versierd... ballonnen opgeblazen...de vlaggen hingen uit... en onder luid applaus werden de deelnemers verwelkomd... Op het Oosteind... waar de deelnemers binnenkwamen... stond een gezellig welkomstcomitee... Op het Brederodeplein was het oergezellig... de kroketten spetterden in de pan... en radio Bredero hield iedereen op de hoogte welke teams passeerden... en waar ons eigen Goudriaanse team zich bevond op het parcours... Alle teams werden onder applaus en gejuich binnengehaald... Ook team 135... bij hun passage vloeiden de tranen rijkelijk... Iedereen die meeloopt... meefietst of meerijd... heeft wel een familielid, vriend of kennis die kanker heeft of had... Trouwens wie niet...  En daar deden ze het voor... om geld op te halen om voor mensen met kanker hun ziekte wat dragelijker te maken... Op het Westeind stond het comité van uitgeleide... om de deelnemers een goede reis te wensen naar Rotterdam... De Goudriaanse Hervormde Kerk was ook open... de deelnemers konden in de kerk... tijdens een moment van bezinning een kaarsje aansteken... iets in het gastenboek schrijven en wat eten en drinken... Hier werd veel gebruik van gemaakt... de tafel met kaarsjes was bijna te klein...Ook hier werd veel gehuild... zeker toen ons eigen team binnenkwam... Voor mij een heel groot kippevelmoment... toen de kerk vol liep en iedereen z’n gedachten en tranen kon laten gaan... Een prachtige afsluiting van een dag met een gouden randje...