Vrolijk...

De zon scheen zowaar vandaag... en daar word ik dus vrolijk van... Tijd om er van te genieten... om een wandeling te maken... had ik helaas niet... Vanmiddag was voor de eerste keer dit jaar het Breicafè weer open... en het was weer hartstikke gezellig... Wij dames waren lekker bezig met breien... haken... quilten... beppen... en plannen maken voor een uitje... Want ook dat hoort er bij... een jaarlijks uitje... Na het breicafè nog even snel deze foto gemaakt... een prachtige avondlucht boven de windstille polder... een rimpelloze wetering die verstoort wordt door eenden... en aan de horizon de Langerakse molen... vol in de zeilen... Mooi hè...!

Zin...

Ik ben na al die feestdagen een beetje de kluts kwijt... Ik vergis me telkens welke dag het is... vergat daardoor dus de kliko aan de weg te zetten... en boodschappen doen hoefde maar voor drie dagen... kwam ik in de supermarkt achter... Het is weer even wennen om in een normaal ritme te komen...  Langzaam aan ga ik ook de kerstspullen opruimen... en daar heb ik eigenlijk best zin in... De kerststukjes beginnen uit te vallen... overal liggen afgevallen besjes en dennennaalden... en de gordijnen gillen om een sopje... Ook staat er niets meer op de goeie plek door de kerstboom...  Wie er ook zin in hebben zijn de bloembollen in de tuin... die piepen de grond al uit... Dit zijn Narcisjes... die willen 2019 ook wel eens zien boven de grond... Als het straks gaat vriezen staat hun groei even stil...  zodra het warmer wordt groeien ze weer door... Want over 12 weken is het al Lente...

Blog 1271...

1 januari... we beginnen weer aan een nieuw jaar... 2019... Dit wordt mijn vijfde blogjaar... tenminste... als jullie het nog niet zat zijn om foto’s en verhaaltjes over dezelfde bloemen... dieren... en de polder te lezen... Ik heb namelijk elk jaar dezelfde vaste planten in de tuin staan... alleen de éénjarigen wisselen wel eens... En de koeien zien er ook elk jaar hetzelfde uit... op de vlekken en oorbellen na dan...  Ik beloof ook niet dat ik elke dag blog... er zijn wel eens omstandigheden dat ik niet in de gelegenheid ben om een foto te maken... Ook willen we... als onze gezondheid het toe laat... veel te gaan caravannen... en fietstochten te gaan maken... Dan krijgen jullie foto’s te zien van ons mooie Nederland... Gelukkig is lezen geen verplichting... Verder wens ik al mijn lezers een goed en gezond jaar toe...!

Geknal...

Oudejaarsdag... de laatste dag van 2018... Door de vuurwerkknallen waren er vandaag geen vogels in en rondom ons huis te bekennen... Het was doodstil in de polder... op de knallen na dan... Toch was er zat te zien... een brand in Ameide... en heel veel vuurwerk boven Langerak... Nu ben ik anti vuurwerk... en dan vooral dat knalgedoe... maar in mijn luie stoel.... en het geluid ver weg... heb ik toch genoten... Ik heb dus mijn portie vuurwerk al achter de rug... ik kan naar bed... Tot volgend jaar allemaal... 

Terugblik...

Wat doe je op een saaie dag... aan het eind van het jaar... Dan blik je terug op alles wat geweest is... Bij het ontrommelen van spullen van mijn ouders vond ik een oude krant... van 29 augustus 1981... Daarin stond een verhaal van een verslaggever die door ons dorp Goudriaan gelopen had en met wat mensen sprak over ons dorp...De eerste die hij tegenkwam was Albert (Olleburt) Uittenbogaard... Ik dacht dat het wel leuk zou zijn om op deze sombere winterdagen wat knipsels te laten zien... hoe men 37 jaar geleden dacht over ons "durrup "... 

Vriendje...

Er is weinig te melden over vandaag... Het weer was somber en miezerig... Gewoon een saaie dag dus.... maar wel lekker rustig en dat is ook wel eens fijn.... En vanmiddag kwam mijn kleine vriendje weer langs... op zoek naar insecten in uitgebaggerde stukken knotwilg... Hij had het er maar druk mee... Elke ochtend... als ik wakker word... is het eerste wat ik hoor... het geprrrrr....prrrr van dit kleine vriendje van me... Waar hij woont weet ik niet... maar ik zie hem vaak scharrelen onder De Theewagen... Door mijn kleine vriendje... het winterkoninkje fleurde de middag toch nog een beetje op...

Bestand...

Het was gewoon een grauwe zure dag vandaag... Vanmorgen lag er een flinterdun laagje ijs op de sloot...  wat met de middag al gesmolten was... Wat mij opviel was dat de meerkoeten een soort van wapenstilstand gesloten hadden... In de zomer kunnen ze elkaar niet zien of luchten... vliegen ze elkaar geregeld in de veren... maken ze elkaar bijna af... en komt er niemand in elkaars territorium...  Maar in de winter is dat allemaal voorbij... vormen ze één grote groep... en zijn ze heel lief voor elkaar... Wat is dat toch... het lijken net mensen... Die vieren ook in oorlogen kerst met de tegenstander... een zogenaamd kerstbestand van twee dagen... om daarna elkaar weer af te maken... Sorry... dat ik het zo grof verwoord... maar ik vind dit totale waanzin... Net als het winterbestand van de meerkoeten... Men moet gewoon het hele jaar lief zijn voor elkaar... mensen en dieren...