Hallucinatie...

Door het hoge gras in het weiland zie ik zo nu en dan de vreemdste dingen... Waarom staat er ineens nog een paal in het weiland... blijkt bij het inzoomen dat het de nek is van een purperreiger... en regelmatig zie ik nu kattestaarten door het weiland zweven... niet de bloem... maar de echte waar een kat aan vast zit... Het zijn soort hallucinaties... kattestaarten die boven het gras zweven... een raar gezicht...  Ik zie ook door het hoge gras de sloot tussen de weilanden niet meer... het is nu net of de visdiefjes het weiland instorten... Ze vliegen gelukkig weer op zonder gekreukelde snavel... dus was het toch de sloot waarin ze visten...

Zoekplaatje...

Toen ik vanavond naar huis liep na de omloop van Goudriaan en over het bruggetje liep van de " oude nieuwbouw " naar de " nieuwe nieuwbouw " zag ik de ondergaande zon weerspiegeld in het kabbelende water van ons veenriviertje... Wat een mooi plaatje... en wat zijn de bomen toch groen na een week mooi weer... De natuur... die drie weken achter liep... heeft die achterstand in één week ingelopen... Ik heb de foto wat ingezoomd... zonder huizen... Het is dat ik al gezegd had dat ik op het bruggetje stond... anders zou je niet weten waar in Goudriaan dit was... zelfs ik niet...

De echte...

Als kind ging ik vroeger de weilanden in om " molentjes " te plukken... Ze stonden vaak langs de slootkant of langs de greppels... Nu is het heel zeldzaam dat ik ze nog in het weiland zie staan... Dit plantje heb ik gekocht bij een tuincentrum en in mijn vijver gezet... Een beetje nostalgie uit mijn jeugd... best wel lang geleden trouwens... Zijn officiële naam is Lychnis flos-cuculi... maar wij noemen hem Echte Koekoeksbloem...  Hij is familie van de Anjer... en de Prikneus... die ook Koekoeksbloem genoemd wordt... maar de onechte is... Vaak zitten zijn stengels onder een soort spuug... geproduceerd door de schuimcicade...een klein beestje...  Het sap van de Koekoeksbloem bevat een zeepachtige stof... saponine... dat behoorlijk giftig is... Dus goed handen wassen na het plukken... als u de bloemen nog ergens kunt vinden... Deze in mijn vijver wordt niet geplukt... ik ga proberen of ik er zaad van kan winnen... voor volgend jaar...

Dilemma...

Je zal het niet geloven... maar ik zit op regen te wachten... heel veel regen... stortbuien het liefst... Ik stik namelijk van de hooikoorts... alles jeukt...oren... ogen... neus... keel... wordt er gek van... De dader is de wilg... al het lichtgroene wat je op de foto ziet is stuifmeel... en dat wordt door de wind de lucht in geblazen... en die lucht adem ik in... Zelfs binnen in huis heb ik last...  Daarom hoop ik op een stortbui... zodat het stuifmeel van de boom regent... en niet meer weg kan waaien... De bijen hopen natuurlijk dat het niet gaat regenen... die zijn dol op stuifmeel... Een dilemma dus... want wie of wat is belangrijker... ik of de bijenstand... Gelukkig hoef ik niet die keuze te maken... de natuur regelt het zelf...

Longkruid...

Midden op mijn looppad staat een pol Longkruid te bloeien... een overblijfsel van mijn wilde tuin van twee jaar geleden... Hij was het er toen niet mee eens... denk ik... dat ik hem en al zijn bloemenvrienden eruit moest spitten...  Hij had zich dus verstopt onder de grond en nu piept hij zomaar door de boomschors heen en staat vrolijk zijn tong uit te steken naar me...zeg maar... Gelukkig staat hij niet erg in de weg en mag hij van mij blijven staan... 

Overschot...

Mijn malusappelboompje barst uit zijn voegen wat de bloesem betreft... Afgelopen Kerst stonden er heel weinig appeltjes aan die boom... maar als alles goed blijft gaan heb ik met Kerst 2018 een malusappeltjesoverschot... Gelukkig lusten de merels en spreeuwen ze ook heel graag... waar ze eigenlijk ook voor " bedoeld " zijn... Alles op deze aardbol heeft een doel... denk ik... en dat malusappeltjes Kerst als doel hebben gaat er bij mij niet in... Ze zijn niet voor niets precies in de winter rijp als er voor vogels weinig te eten is... Dat de rode appeltjes leuk staan in kerststukjes en kransen is een tweede...

Beroemd...

Voorlopig zijn sinds vandaag de buurmeiden wereldberoemd in de Alblasserwaard... Ze mochten voor het eerst dit jaar weer de wei in... en dat werd rechtstreeks uitgezonden via de Facebookpagina van Het Kontakt... En wat waren ze blij dat ze na een lange winter weer gras onder hun poten voelden... en later ook in hun maag... En ook ik ben blij dat ze weer buiten lopen... want een zomerlang een weiland zonder koeien kan ik me niet voorstellen...