Schuilplaats...

Vandaag stond er behoorlijk wat wind... met vanmiddag behoorlijke uitschieters... Daarom was het behoorlijk druk onder onze overkapping... allerlei vliegende insecten zochten beschutting tegen de harde wind... Een Libelle die kwam schuilen had trouwens de tijd van zijn leven... die deed zich te goed aan de vliegen en muggen die ook uit de wind wilden zitten... De warme muur onder de overkapping trok veel vlinders aan... Deze twee hebben er bijna de hele middag gezeten... soms met ingeklapte vleugels... dan weer een poosje in vol ornaat... Ook om elkaar heen dartelende koolwitjes dartelden nu onder de overkapping... maar die kreeg ik niet op de foto gezet...

Keuzes...

Er gaat toch niets boven de Alblasserwaard... Sorry hoor Overijssel... bij jullie is het ook mooi... maar ik verkies toch de wetering boven jullie IJssel... Eigenlijk is jullie rivier maar een erg saai water vergeleken met mijn wetering... De enigste dieren die ik bij de Vecht zag was een fuut en een paar eenden... Vanavond op mijn stoeppie zag ik een zilverreiger... een purperreiger... koeten en eenden... en een jong waterhoentje... Op de wetering zag ik veel waterplanten... in jullie Vecht is geen waterplant te vinden... alleen langs jullie oevers groeien wat planten... Nee... geef mij de wetering maar... met aan de overkant mijn buurpubers... en op de achtergrond Hollandse wolkenluchten... Fijn om weer thuis te zijn... en Jansen... die was hartstikke blij om mij weer te zien...

Weer wennen...

Het zit er weer op... de week in Overijssel... Morgen breken we de boel weer af en gaan we weer op huis aan... Het luie leven is weer voor een paar weken voorbij... de arbeid thuis wacht weer... We hebben deze week heerlijk gefietst... mooie dingen gezien... gezellig bijgekletst en lekker gegeten met een oud-collega van manlief die hier in de buurt woont... een paar boeken gelezen... en veel ijs gegeten... De weegschaal zal wel weer schrikken... denk ik... Volgende week wordt het weer soppen... tuinieren en vasten... Dat wordt dus weer even wennen...

Kruid en pluis...

De uiterwaarden van de Overijsselse Vecht staan vol met deze gele bloemen... het zijn bijna struiken... breed en hoog... Het is Sint Jacobskruid... een erg giftige plant... vooral voor grazers zoals koeien en paarden... Het kruid tast de lever aan... paarden kunnen er zelfs aan dood gaan... Voor de mens kan de plant bij aanraking met de huid een allergische reactie geven... Niet plukken dus...! Voor de rups van de St. Jacobsvlinder is het kruid een lekkernij...  (zou de vlinder vernoemd zijn naar het kruid of het kruid naar de vlinder)  De plant is een zgn. pioniersplant... hij verspreidt zich snel doordat een volwassen plant wel 200.000 vruchten kan produceren... die op open plekken in het gras en bermen makkelijk kiemen... De zaadjes worden door het vruchtpluis met de wind meegevoerd... Zelf vind ik de uitgebloeide witte pluisbollen mooier om te zien dan de echte gele bloemetjes...

Stoeppie...

Vandaag hadden we maar een rustdag ingelast... de 52 kilometer fietsen van gisteren zat nog behoorlijk in de benen... maar vooral in mijn knieën... Vanmorgen nog wel een vaartochtje op de Vecht gemaakt maar daar konden we bij zitten... Vanavond ben ik op zoek gegaan naar een stoeppie... om naar de zonsondergang te kijken en even de stilte op te zoeken... Een stoeppie heb ik niet gevonden... wel een vogelopservatiepost... Een hoge toren in de uiterwaarden van de Vecht... eentje zelfs met een lift voor mensen met een beperking... Nou... dat kon er ook wel mee door... gewoon een hoog stil stoeppie... En ja... ook in Overijssel gaat de zon onder... varen er ballonnen... zag ik koeiekonten... en was het stil...

Vistrappen...

Het klinkt eng... vistrappen... en nee het is geen Sallands volksvermaak... Thieme hoeft niet te komen protesteren... Het heeft helemaal niets met dierenmishandeling te maken... Toen de Vecht van stuwen werd voorzien was ze meteen in vakken opgedeeld waar geen vis meer in of uit kon... Om toch de vissen de mogelijk te geven om stroomopwaarts en/of -afwaarts te zwemmen werden er omleidingen om de stuw aangelegd... Naast de Vecht ligt er nu dus een nevengeul met kleine watervalletjes om het hoogte verschil van de stuw op te vangen... en die noemt men dus vistrappen... De bochten in de nevengeul zijn zo aangelegd dat het snel stromende water de kans heeft om de buitenbochten uit te slijten en zand in de binnenbochten neer te leggen... Daardoor ontstaan in de buitenbochten hoge steile wallen waar oeverzwaluwen en ijsvogels hun nest maken... We zagen vanmiddag de zwaluwen naar binnen gaan... We hebben vandaag een prachtige fietstocht gemaakt door het Vechtdal... met ontzettend veel mooie natuur... dorpen met brinken en essen... bos en heide... en een kanaal en de Vecht gezien... totaal 52 kilometer... Het was dus erg lastig kiezen uit de vele foto’s die ik gemaakt heb voor deze blog...

Claude Monet...

Vanmiddag mocht ik een paar uur ronddolen door de vijvertuinen van Ada Hofman... die bijna tegenover onze camping liggen.. Ada Hofman wordt algemeen beschouwd als de grootste tuinvijverspecialist in Nederland... Haar specialiteit is het helder houden van het vijverwater op biologische wijze... dus zonder chemische middelen of filters... maar hoofdzakelijk door gebruik van waterplanten... In de jaren 80 legde ze deze vijvertuin aan... met ideeëndie ze opgedaan had in de polders rond Lopik... De tuin bestaat uit ruim vijftig vijvers in dertig aangelegde tuinen... Wat een prachtig geheel is het inmiddels geworden... ik zou er dagen in rond kunnen dwalen... echter manlief vond een middag al lang genoeg... Hofman heeft ook diverse boeken geschreven over vijvers en alles wat daar in groeit en leeft...  de tuinen zijn al door ruim een miljoen mensen bezocht... Inmiddels is Hofman 75 jaar... heeft ze na een tekenbeet de ziekte van Lyme opgelopen... en is ze verhuisd naar Duitsland... De tuin wordt nu sinds 2016 gerund en onderhouden door een echtpaar uit Dedemsvaart... maar nog steeds met advies van Ada Hofman... Wat heb ik genoten vanmiddag en goeie ideeen opgedaan voor mijn eigen postzegelformaat vijvertje... Het was alsof ik in het beroemde schilderij van Claude Monet liep...