Op... Over... Uit...

Vanavond was er de allerlaatste uitvoering van de Goudriaanse Toneelvereniging " Onder Ons "... Ook deze Vereniging houdt op met bestaan... Na de zangvereniging en vrouwenvereniging is er dus weer een vereniging ter ziele gegaan... Er was geen jonge aanwas die de taak van de oudere generatie toneelspelers over kon nemen...  Ontzettend jammer hoor... want wat hebben we jaarlijks genoten van hun optredens... Vanavond dus de allerlaatste voorstelling... en het was weer grandioos... ik heb tranen met tuiten gelachen... De spelers deden het zelfs zo goed... dat ik mijn eigen dochter niet herkende... en aan haar vader vroeg wie dat was... ( de dame met dat blonde haar )... Er deden zelfs oud-spelers mee die al jaren niet meer op de planken gestaan hadden... een soort reünie dus... Maar nu is het dus op... over... uit... Jammer hoor...!

Vrolijk...

Nou... als een mens hier niet vrolijk van wordt... dan gaat het niet goed met je... Dit veldje met krokussen zag ik vanmiddag in onze straat... in de tuin van onze buurtjes... Je zou er zo je tuinstoel naast zetten en er de hele dag naar kunnen kijken... Ik heb er maar een foto van gemaakt... zo kan ik er ook vaak naar kijken... Ik denk namelijk niet dat omwonenden zitten te wachten op mij in mijn tuinstoel in andermans tuin... Ze brengen me gelijk weg denk... naar één of andere opvang...

Kraakhelder...

Niemand wil met dit mooie weer ziek op bed liggen... Ik dus ook niet...! Vanmorgen dus mijn bed uitgekomen... om lekker naar buiten te gaan... Je knapt in de zon dus tig-keer sneller op dan in een bed... tussen vier muren... Omdat er ook nog gefolderd moest worden voor de HVB... heb ik gelijk maar een klein rondje Goudriaan gelopen... heerlijk...! Manlief heeft op de fiets de rest van Goudriaan gefolderd... want de pap in mijn benen zat me toch wat dwars... Tijdens mijn wandeling zag ik dit tafereel... een stralend... kraakheldere... witte was... op een ouderwetse waslijn die tussen de bomen gespannen was... Ik rook gewoon de tijd van vroeger... van net gewassen lakens die buiten gedroogd werden... Wat zullen de bewoners van dit huis vannacht heerlijk slapen onder deze lakens... 

Principe...

Ik heb één principe wat de katten betreft... ze mogen niet op onze slaapkamer komen... Vandaag ben ik daar van afgeweken... ik voelde me namelijk hèèl zielig...en lag met een griepje in bed... En omdat de katten altijd zijn waar ik ben... mochten ze bij uitzondering bij mij op bed... Dat hoef je dus maar één keer te zeggen... binnen no time lagen ze alle drie gezellig bij mij te snurken... Hopelijk is de griep morgen weer over... paracetamollen doen wonderen... en proberen om de (verpeste)katten weer beneden te houden...

Zonnestralen...

Ik heb vandaag weer even buiten gezeten... uit de wind en in de zon was het goed toeven... Met een bakkie thee en drie katten naast me heb ik genoten van dit Lenteweer... Maar als je uit de zon en in de wind kwam was het nog afzien... dan had je best wel een jas en sjaal nodig... Ook de katten genoten met mij van de eerste zonnestralen... er werd zelfs gerollebold in de zon... Zij genoten net als ik van de warmte van de zon op onze velletjes... en zelfs een verdwaalde krokus opende haar bloemblaadjes... De sneeuwklokjes hadden er nog geen zin in... die bleven dicht... Die zullen deze week best wel opengaan als de temperatuur oploopt naar de 15 graden... Maar... eerst voelen... dan geloven...

Kriebels...

De Lente zit deze week in de lucht... Je kan goed in de tuin zien dat de natuur tot leven komt... de knoppen van de Camelia worden dikker en de muggen dansen boven de vijver... In folders en e-mails van tuincentra staan volop bloeiende bollen... primula’s... aubrieta’s... en  scheefbloemen te koop... De komende weken staan er ook weer tuinbeurzen op de kalender... Ook zijn er al volop kastanje- en bloesemtakken te koop...  Vanmiddag zijn de balken bezorgd voor de bloembakken die in mijn nieuwe voortuin komen te staan... Het begin is er... en ik heb er zin in... in de Lente... Ik mag natuurlijk niet te hard juichen... vorig jaar schaatsten we nog op 3 maart...

Saai...

Dit was vandaag mijn uitzicht... saai hè... Ontelbare bellen op het wateroppervlak van de sloot... veroorzaakt door de gestaag vallende regendruppels... Terwijl ik er een poosje naar keek hoe de bellen ontstonden en daarna uit elkaar spatten... vielen mijn ogen dicht... Je wordt daar namelijk heel slaperig van... en zo wie zo van dit sombere weer... Nou ben ik geen persoon die van middagdutjes houd... maar vanmiddag heb ik me overgegeven... Ik heb een lekker zacht en warm dekentje gepakt en even in m’n stoel een tukkie gedaan... Nu maar hopen dat dat tukkie mijn nachtrust niet nadelig beïnvloedt... want dat is al zo’n ramp...