Verademing...

Net als dit schip zijn we vandaag weer naar huis gegaan... niet gezeild natuurlijk maar gewoon met de auto over de weg gereden... Na een weekje Nijmegen... aan de Waal... zat ik vanavond weer in Goudriaan... aan de Wetering... En het was gewoon vreemd dat er op de Wetering niets voorbij vaarde... dat het zo stil was aan het water... Want voor je rust moet je dus niet op een camping aan de Waal... de drukste rivier van ons land... je caravan neerzetten... Fascinerend was het wel... en we hebben een heerlijke week gehad... maar het getuf en gedreun van die schepen ging dag en nacht door... Wat is de Wetering dan een verademing... die stilte... Heerlijk...!

Scheeps-verkeer

Wat een verkeer gaat er toch dagelijks over de Waal... ik wist niet dat er zoveel schepen dagelijks gebruik maken van deze rivier... Je ziet schepen geladen met de vreemdste dingen voorbij komen... en het gaat dag en nacht door... Naast de vele containerschepen... mega-duwbakken met kolen en ijzererts... en zand- en grind schepen... komen er ook dagelijks een paar cruiseschepen voorbij... Chemicaliën- en gastankers manoeuvreren door dit alles heen... en het is een wonder dat alles goed blijft gaan... en er bijna nooit ongelukken gebeuren... Het is alleen jammer dat de scheepsmotoren zo stinken... dat dat zo maar mag in dit CO2 tijdperk... Toch was het fascinerend om dit een week lang gade te mogen slaan...

Lekker hapje...

Gisteren spoelde er een dode paling aan op het strandje voor de camping... Hij was behoorlijk beschadigd... waarschijnlijk door een scheepsschroef... Maar daar had deze meeuw geen boodschap aan... voor hem was het een feestmaal... Als hij tenminste door dat taaie palingvel heen zou komen... want dat was een groot probleem voor deze meeuw... Uren is hij bezig geweest op het strandje... hij sleepte de paling richting water... en weer terug... Later zag ik dat de meeuw regelmatig zat te pikken in de paling... waarschijnlijk toch gelukt om een gat in dat vel te krijgen... Vanmorgen zat er een koppel kauwen de resten op te eten... Opgeruimd staat netjes... zeker voor ons... want  de geur van dooie vis voor de caravan is niet prettig...

Kwikstaart...

Rondom onze caravan hipt regelmatig een wit kwikstaartje rond... Je kan zien dat hij of zij hier kind aan huis is... hij is totaal niet bang van mensen... Het witte kwikstaartje is een  insecten-etend zangvogeltje met prachtige zwart-witte veren... Helaas is dit exemplaar in de rui... en heeft hij nu een soort somber grijs verenpakkie aan...  Het is een grappig vogeltje vind ik... hij loopt behoorlijk snel... trekt zelfs soms een sprintje achter insecten aan... en dan wipt zijn lange staart op en neer... Tussen nu en november begint hij aan zijn reis naar Marokko... waar hij overwintert... Als hij tenminste de reis door Frankrijk en Spanje overleeft... Wij... in Nederland doen er alles aan om vogels en hun leefgebieden te beschermen... Vogels kunnen hier veilig broeden en hun kuikens groot brengen... zodat ze daarna door de Fransen en Spanjaarden gevangen kunnen worden... met netten en lijmstokken... als lekkernij...  Hoe krom is dat... ! Één Europa... maar niet voor de vogels...

De laatste...

Dit waren vanavond de laatste zonnestraaltjes van een paar heel mooie dagen... er zit al ander weer aan de lucht... We hebben genoten van de afgelopen dagen... heerlijk buiten zitten lezen en luieren... weer wat bijgekleurd... en veel vitamine D opgedaan... De komende dagen worden wat natter... dan is de cultuur van- en om Nijmegen aan de beurt om ontdekt te worden... en trouwens... winkelen is ook heel leuk als het regent...

Oorlogsgebied...

Wij zitten hier aan de Waal op dit moment in oorlogsgebied... lijkt het wel... Vandaag zaten we onder de aanvliegroute naar de Ginkelse hei   van brommende... laag overvliegende... geallieerde vliegtuigen... Telkens als ze overvlogen kwam iedereen zijn tent of caravan uit om te kijken en foto’s te maken... Dat zal 75 jaar geleden wel anders geweest zijn... Toen rende iedereen waarschijnlijk zijn huis in... om dekking te zoeken... Toch is het fascinerend om naar de logge vliegtuigen van toen te kijken... hoe blijven die grote kisten met die kleine propellers toch in de lucht... vroeg ik me af... Ik kan me nu wel indenken dat het 75 jaar geleden angstaanjagend geweest moet zijn als er tientallen tegelijk over kwamen vliegen... alleen van het geluid zou je al bang worden... Op de weg rijdt hier ook van alles rond... de bemanning van nu zwaait net zo hard naar ons als de geallieerden van 75 jaar geleden... en wij zwaaien net zo hard terug als onze ouders en groot-ouders 75 jaar geleden deden...

Herdenkingen...

Vandaag was het 75 jaar geleden dat onze bevrijders de rivier de Waal overstaken... de zogenaamde Waalcrossing...  Om 15.00 uur die middag staken 26 canvas bootjes met militairen de rivier bij Lent over... waar ze als schietschijf dienden voor Duitse militairen... 11 bootjes haalden uiteindelijk de overkant en 48 militairen sneuvelden bij deze crossing... Vandaag werd als herinnering de crossing nagespeeld door 150 Amerikaanse militairen en was er een bijeenkomst op de dijk bij Lent om de 48 gesneuvelde mannen te herdenken... Omdat onze camping hier heel dicht bij is... zijn we even wezen kijken... Het was een indrukwekkend gebeuren... en mooi om mee te maken... Trouwens... alles hier staat in het teken van de bevrijding 75 jaar geleden... overal komen we militairen tegen... op oude motoren... in oude legervoertuigen... Amerikaanse colonnes... oorlogsvliegtuigen die overvliegen... bevrijdingsfeesten... en herdenkingen... De voertaal hier is op het ogenblik vooral Engels... lijkt wel... 75 jaar geleden waren ze hier bevrijd... in west Nederland moest de hongerwinter nog komen...l