Home sweet home na een heerlijke tijd in Italie... De dagelijkse beslommeringen gaan weer beginnen... zijn al begonnen... De wasmachine doet zijn werk al... het gazon is gesproeid... en van sommige planten heb ik de uitgebloeide bloemen al verwijderd... En ik heb weer genoten van de Goudriaanse ondergaande zon... Samengevat in één woord: THUIS ...
Vandaag een laatste compilatie van de pareltjes van Italië... Wat hebben we weer genoten van de natuur... en wat heb ik mooie bloemen en vooral insecten op de foto kunnen zetten... Hier in Italië gaat het hartstikke goed met de bijen en insecten... maar dat kan ook niet anders met al die wilde bloemenbermen en zonnebloemvelden... Nu het in Nederland steeds warmer wordt is het wachten op de eerste agrariër die zonnebloemen gaat telen... Probleem opgelost ! Dat zou wat zijn... grazende koeien tussen de zonnebloemen en lavendel... krijgen we lekker geurende melk... Het zal wel een utopie blijven... een onmogelijke werkelijkheid... want zonnebloemen en lavendel zijn niet om op te eten... Morgen gaan we weer naar huis... Ciao Italië, tot de volgende keer...!
De streek van Italie waar we nu zijn... De Marche.. je zegt de Marke... is een echt landbouwgebied... Hoe ver je kan kijken zie je glooiende graanvelden en velden met Zonnebloemen... De Zonnebloem is zo leuk omdat hij met de zon meedraait... zodat de bloem altijd door de zon beschenen wordt... Als je ‘s morgens langs zo’n veld komt kijken ze je aan... tegen de avond staan ze met hun "rug" naar je toe... en willen ze je niet zien... Uit de zonnebloempitten perst men olie... worden oliekoeken voor het vee gemaakt... doet men de gemalen pitten door het broodbeleg... en dienen ze als kippenvoer voor een donkerder dooier... Ook worden de pitten gebruikt als vogel- en papegaaienvoer... en in sommige landen worden ze gewoon door de bevolking gegeten als tussendoortje... Ik vind de velden erg fotogeniek... je blijft foto’s maken...
Deze houtbij zagen we... gastvrouw en ik... vanochtend bij een wandeling de berg af naar het dorp... Het is de blauwzwarte houtbij... hij lijkt eerder op een heel grote vlieg maar is toch een solitaire bij... dat is een bij die geen nest heeft met een koningin en werksters... Hij wordt wel 3 cm. lang en is één van de grootste bijen in Europa... Ook de kleur is opmerkelijk voor een bij... zwart met een paarse glans... Ondanks hun grootte en hun heel harde gebrom zijn ze totaal niet agressief en steken ze alleen in uiterste nood... en dan alleen de vrouwtjes... want mannetjes hebben geen angel... In Nederland is hij zeldzaam maar hier in Italië zie je hem best wel vaak... Tijdens deze wandeling heb ik zoveel mooie bloemen en insecten gezien dat ik nog veel meer blogs had kunnen schrijven... maar één per dag is wel genoeg... het moet wel leuk blijven...
Het uitzicht vanaf ons verblijf is fantastisch... je ziet in de verte de Apenijnen... en het stadje Gubbio dat tegen de berg aangeplakt ligt... Vanavond hebben we met onze vrienden Gubbio bezocht... een prachtige middeleeuwse stad... en één van de mooiste stadjes van Italie... Als we in de buurt zijn slaan we dit stadje eigenlijk nooit over voor een bezoek... en we weten inmiddels hier goed de weg... We hebben hier met zijn vieren heerlijk gegeten... en natuurlijk een gelato...ijsje... gekocht bij de beste gelateria van Gubbio... Morgen verlaten we Umbria en rijden we richting de Marche naar de Adriatische zee... voor nog een paar dagen zon... zee... en strand... onder de parasol natuurlijk... want heet is het hier wel...
Het "retreaten" in Italie gaat ons goed af... We slapen goed... doen onze dagelijkse oefeningen in het zwembad... en genieten van de natuur... Manlief loopt zelfs elke dag een berg op en af... Onze boeken zijn bijna uit... en we eten gezond want er wordt sap gedronken van rode druiven... we eten biologische kaas op onze pizza’s... en genieten van bevroren melkproducten met fruit... We beleven stille momenten in prachtige basilieken... en hebben de omgeving ontdekt... We zitten dus inmiddels helemaal in onze comfort zone... maar we zijn helaas nog steeds niet dicht bij onszelf gekomen... wat dat ook betekenen mag... Gelukkig hebben we nog een week om daar achter te komen...
Nu het hier zindert van de hitte is niets heerlijker dan in de schaduw van de loggia te zitten... met een boek... een bakkie thee... dit uitzicht... en het geluid van cicaden... Dat zijn insecten die een beetje op krekels lijken... en in de struiken en bomen rondom het huis zitten... Het is een behoorlijk luid geluid dat ze maken... een soort gekwaak van eenden... maar dan een paar tonen hoger... Als er één begint... dan vallen de anderen in... en dan hoor je een heel orkest in stereo... Ze hebben een heel goede schutkleur... je ziet ze dus echt niet als je ze ergens hoort... Ze zijn dus ook niet op de foto te zetten... Wat zijn wij toch bevoorrecht en dankbaar dat wij hier mogen logeren en genieten...
