Zand...

Gisteren waren we in Garderen waar deze Zandsculpturen te bewonderen waren... We hebben de prachtigste creaties gezien... en allemaal gemaakt van zand... Wat een geweldige kunstenaars die dit voor elkaar gekregen hebben... Volgens de film die we gezien hebben is er maanden over gedaan om dit voor elkaar te krijgen... soms storte de boel weer in elkaar na weken werk... ook hagelstenen vernielden stukken werk... maar men hield de moed erin... en het eindresultaat mag gezien worden...  Nadat alle zandkunstwerken tot één geheel gesmeed werden... werd alles met een soort vernis afgelakt... zodat de kunstwerken regenbestendig zijn... De meeste schade wordt helaas door bezoekers veroorzaakt... die kunnen er niet met hun handen van afblijven... ondanks de vele waarschuwingsborden... Wat is dat toch... dat mensen altijd willen " kijken " met hun handen... iets waar trouwens alle musea last van hebben... Ik houd gewoon mijn handen op mijn rug... en geniet...

Pappus...

Vorige week met Pasen kleurden de weilanden in de IJsselvallei geel van de paardebloemen... Nu een week later is het geel verdwenen... en kleurt hier alles wit... van de uitgebloeide paardebloemen.... Met elk zuchtje wind zie je de zaadjes... die aan uit haren bestaande parachuutjes zitten... de lucht in gaan...  Deze haren noemt men " pappus "... Geen wonder dus dat we last van hooikoorts hebben.... Als kind vochten we om wie de pluizenbol van de paardebloem kapot mocht blazen... hier heb je ze voor het uitzoeken... Over een paar dagen ligt er op de weilanden een witte waas van pappus... voer voor de jongen van zaadetende vogeltjes... zoals puttertjes... groenlingen en vinken... Maar ook fazanten schijnen gek te zijn op paardebloemzaadjes... Wat heeft de Natuur dat toch weer goed voor elkaar... precies als de paardebloemzaadjes rijp zijn worden de jongen van zaadetende vogels geboren...

Eindelijk rust...

Na de hectiek van de laatste dagen heb ik vanmiddag even de rust opgezocht in de bossen rond Voorst... Heerlijk in m’n uppie rondstruinen... luisterend naar de vogels en kabbelende beekjes... en genietend van de vele wilde bloemen die nu al in bloei staan... Wat staan er in dit deel van ons mooie Nederland toch weer veel andere wilde bloemen dan bij ons in de polder... Ook de namen van deze bloeiers weet ik dus niet... het wordt tijd voor de aanschaf van een boekje met alle wilde bloemen van Nederland... Gelukkig hebben we de foto’s nog... kan ik de namen later toch nog opzoeken... In het bos staan nu veel bos- of wilde hyacinten in bloei... ik zag ze in de kleuren roze... wit... blauw en paarsblauw... Ook het lelietje-van-dalen bloeit nu... hele velden van deze schattige... maagdelijk witte klokjes bedekken de bosgrond... Vroeger werd mij wijsgemaakt dat kabouters deze klokjes op zondag lieten luiden door aan de steeltjes te schudden... Helaas was ik te vroeg in het bos.... het was nog geen kerktijd...

Aardige wolken...

Koningsdag begon met regen... regen die voor de natuur hard nodig is... De afgelopen week heeft buurman boer de eerste snede gras van zijn weilanden gehaald... en om de groei voor de tweede snede erin te krijgen is regen een zegen... Ook de grutto’s en kieviten hebben last van de droge graslanden... het is lastig om met hun lange snavel in de droge grond te boren... op zoek naar wormen en ander grut... om hun jongen te voeren... Voor alle koningsdagactiviteiten zou regen geen zegen zijn... en dat wisten de wolken dus ook... die hielden tijdens veel activiteiten hun water binnenboord... Soms konden ze het even niet houden... lieten ze hier en daar wat druppels los... maar over de hele dag Koningsdag genomen hebben die wolken aardig hun best gedaan...

Oranje boven...

Al een paar dagen zie ik foto’s voorbij komen van prachtige zonsondergangen van de laatste dagen... Helaas... in Gelderland staan de bossen in de weg om zonsondergangen te zien... dus geen foto’s van- en voor mij... Vandaag waren we onverwacht even thuis... en vanavond kon ik er wel van genieten... op mijn eigen stoeppie... in mijn eigen polder... En ze deden hun best... de zon... de wolken... en het Sahara stof... het was een samenspel van kleuren... Alles kleurde oranje... alvast voor Koningsdag... morgen....

Bedreigd...

Een paar dagen geleden zag ik deze plant in een pot staan... een voor mij onbekend exemplaar... Hij heeft wollige stelen met hartvormige wollige bladeren en de bloemetjes zijn zachtgeel... Het heeft even geduurd... maar inmiddels ben ik erachter hoe hij heet... Zijn naam is Saruma Henryi... of Mansoor... Het speelse anagram van saruma is asarum... wat mansoor betekent... De plant komt van oorsprong uit China... en groeit daar op schaduwrijke en vochtige plekken... Echter... hij dreigt in het wild volledig uit te sterven... Daarom zie je hem nu vooral als bedreigde soort in Botanische tuinen... zoals de Hortus in Utrecht... Het is een vaste plant die al bloeit zodra de eerste donkere scheuten uit de grond komen... en hij bloeit tot diep in de zomer... Hij plant zich voort door zich uit te zaaien... en dat zaad is in speciale tuinzadenwinkels te koop... Als u dus van een bijzondere langdurig geelbloeiende vasteplant houdt is deze plant beslist aan te bevelen...

Zeldzame Buurmeiden...

Gelukkig hebben we op de camping ook buurmeiden... zo’n 15 stuks... die dagelijks heen en weer sjokken naar hun stal... Niet om gemolken te worden... maar ze komen drinken in de stal... het beekje dat door hun weiland meandert heeft namelijk een te hoge oever om bij het water te komen... Deze dames zijn totaal geen familie van mijn eigen buurmeiden... ze lijken ook totaal niet op elkaar... ze zijn van een ander ras ... ze zijn van het zeldzame Brandrode Ras... Het Brandrode rund kenmerkt zich door de egaal diep donkerrode... bruinrode... of her- en der zelfs zwartachtig rode kleur... Ze hebben hier en daar wat wit op de kop... buik... staartpunt en sokken... Ze zijn o zo vriendelijk... en zijn goed te aaien... wat voor de hier aanwezige stadskinderen natuurlijk top is... Ik heb even een praatje gemaakt met de boer... die vertelde dat dit ras alleen in Nederland voorkomt... in de IJsselvallei... Natuurmonumenten wil de Brandrode runderen weer terug hebben in de uiterwaarden van de IJssel en is daarom een fokprogramma gestart op een boerderij in Loenen... en die opzet lijkt geslaagd... De kudde van oorspronkelijk zo’n 60 koeien groeit gestaag... Ook deze tijdelijke buurmeiden komen van dit fokcentrum... boerderij De Groote Modderkolk... maar dan gewoon als hobby voor de boer... en omdat ze zo lief zijn voor stadskinderen....