Geknal...

Oudejaarsdag... de laatste dag van 2018... Door de vuurwerkknallen waren er vandaag geen vogels in en rondom ons huis te bekennen... Het was doodstil in de polder... op de knallen na dan... Toch was er zat te zien... een brand in Ameide... en heel veel vuurwerk boven Langerak... Nu ben ik anti vuurwerk... en dan vooral dat knalgedoe... maar in mijn luie stoel.... en het geluid ver weg... heb ik toch genoten... Ik heb dus mijn portie vuurwerk al achter de rug... ik kan naar bed... Tot volgend jaar allemaal... 

Terugblik...

Wat doe je op een saaie dag... aan het eind van het jaar... Dan blik je terug op alles wat geweest is... Bij het ontrommelen van spullen van mijn ouders vond ik een oude krant... van 29 augustus 1981... Daarin stond een verhaal van een verslaggever die door ons dorp Goudriaan gelopen had en met wat mensen sprak over ons dorp...De eerste die hij tegenkwam was Albert (Olleburt) Uittenbogaard... Ik dacht dat het wel leuk zou zijn om op deze sombere winterdagen wat knipsels te laten zien... hoe men 37 jaar geleden dacht over ons "durrup "... 

Vriendje...

Er is weinig te melden over vandaag... Het weer was somber en miezerig... Gewoon een saaie dag dus.... maar wel lekker rustig en dat is ook wel eens fijn.... En vanmiddag kwam mijn kleine vriendje weer langs... op zoek naar insecten in uitgebaggerde stukken knotwilg... Hij had het er maar druk mee... Elke ochtend... als ik wakker word... is het eerste wat ik hoor... het geprrrrr....prrrr van dit kleine vriendje van me... Waar hij woont weet ik niet... maar ik zie hem vaak scharrelen onder De Theewagen... Door mijn kleine vriendje... het winterkoninkje fleurde de middag toch nog een beetje op...

Bestand...

Het was gewoon een grauwe zure dag vandaag... Vanmorgen lag er een flinterdun laagje ijs op de sloot...  wat met de middag al gesmolten was... Wat mij opviel was dat de meerkoeten een soort van wapenstilstand gesloten hadden... In de zomer kunnen ze elkaar niet zien of luchten... vliegen ze elkaar geregeld in de veren... maken ze elkaar bijna af... en komt er niemand in elkaars territorium...  Maar in de winter is dat allemaal voorbij... vormen ze één grote groep... en zijn ze heel lief voor elkaar... Wat is dat toch... het lijken net mensen... Die vieren ook in oorlogen kerst met de tegenstander... een zogenaamd kerstbestand van twee dagen... om daarna elkaar weer af te maken... Sorry... dat ik het zo grof verwoord... maar ik vind dit totale waanzin... Net als het winterbestand van de meerkoeten... Men moet gewoon het hele jaar lief zijn voor elkaar... mensen en dieren...

Kunst...

Het was vandaag een drukke derde Kerstdag... opruimen... een paar wassen draaien... en de administratie bijwerken... Voor het nieuwe jaar de betalingen er nog uit doen... januari zonder schulden beginnen... Die instelling kreeg ik mee bij mijn opvoeding...  Ook onze boekhouding moest nodig bijgewerkt worden... iets met eindejaar... en btw...  Lekker bezig geweest dus vandaag... Op de foto de zaaddozen van mijn Hibiscus... de zaadjes vallen er bijna uit... voer voor de vogels... Soms komen er puttertjes... dat zijn ook vogels... die de zaadjes eruit peuteren... Dit jaar heb ik ze helaas nog niet gezien... Natuurlijk is het geen mooie vrolijke kleurrijke foto... van die zaaddozen... maar je moet het maar als "kunst" zien... natuurlijke kunst...

Jasmijn...

De vroegstbloeiende heester van het jaar is de Winterjasmijn... maar omdat hij nu al in bloei staat... is de Winterjasmijn dit jaar de laatsbloeiende heester van 2018... Vanaf volgende week mag hij zich weer de vroegbloeiendste heester noemen... Het kan raar lopen voor een heester... twee keer kampioen zijn binnen één week... Rare Chinees... want daar liggen zijn wortels... op grote hoogten... tot wel 4500 meter... Hij is daarom vreselijk winterhard... niet kapot te vriezen... Hij lijkt in de bloei erg op de Forsythia... nog zo’n vroegbloeier... maar is geen familie... De Winterjasmijn hoort bij de olijffamilie... en dat is aan het bloemetje goed te zien... Hij fleurt onze oostmuur behoorlijk op... in deze donkere dagen na Kerst... Een soort Lente voorproefje... 

Samen...

Toen ik het weerpraatje van vanmiddag 12 uur hoorde... dat het vandaag een grijze dag zou worden... ging hier juist de zon schijnen... en werd het een aangename eerste Kerstdag... Het werd nog aangenamer en gezelliger toen onze kinderen en kleinkinderen kwamen... En als nu de Kerstwens van onze koning ook nog uit mag komen... zou ook de wereld er een stuk aangenamer uitzien.... Het woord " samen " kwam diverse keren voor in zijn toespraak... "Samen" moet al beginnen bij ons thuis... in onze eigen straat... wijk... dorp... Samen verbindt... maakt het leven gezelliger... aangenamer... Wat een mooie gedachte zou dat toch zijn... samen in vrede leven op onze aardbol... Ik heb het geluk om in een klein dorp te wonen... waar " samen " hoog in het vaandel staat... waar al heel veel samen gebeurt... waar alle inwoners een echte samenleving vormen... Nu de rest van de wereld nog....  In mijn tuin staat nu de Kerstroos in bloei... hij hoort pas in februari te bloeien... maar bij mij bloeit hij precies met Kerst... Wat is hij toch mooi... sereen wit met een groen/geel hart... Onbegrijpelijk eigenlijk dat deze schoonheid zo vreselijk giftig is....