Thuis…

We zijn weer thuis na twee weken vakantie in Duitsland… Twee mooie weken met maar één nacht wat regen…en met jammergenoeg maar één gemaakte fietstocht… De streek waar wij verbleven was te heuvelachtig… en er waren geen fietspaden… dus was het gewoon fietsen op de weg waar auto’s je met 80 kilometer voorbijrijden… Ik begrijp nu waarom Deutsche Leuten allemaal een fietshelm dragen… zelfs peuters op loopfietsjes dragen al een helm… Wij vonden het te gevaarlijk dus zijn veel op stap geweest met de auto naar leuke dorpjes en stadjes die allemaal… echt allemaal een gezellig plein hebben met bankjes rondom een fontein waar men elkaar ontmoet om een praatje te maken… Maar nu zit onze vakantie erop… voorlopig… Het eerste wat mij opviel bij thuiskomst was dat alle rozen in bloei staan in onze tuin… Wat is dat hard gegaan en wat staat alles er fris bij na het natte Pinksterweekend… dat wij (gelukkig) gemist hebben… 

Rattenplaag…

Kunt u ons de weg naar Hamelen vertellen meneer…? Oh nee… het staat al aangegeven bij de camping…  Toch had ik onderweg naar Hameln steeds dit liedje van vroeger in mijn hoofd… Hameln dus… een prachtige stad aan de rivier de Weser…met een middeleeuws stadscentrum… en de rattenvanger natuurlijk… Deze hele stad floreert op het bekende sprookje… het oudste huis heet het rattenvangerhuis… je hebt een rattenvangerhotel… overal in de straat liggen rattenkeien… en er is een rattenvangermuseum… Overal ratten dus… Voor mij waren de prachtig versierde fachwerkhäuser met hun op de muren geschreven verhalen toch wat interessanter dan al die ratten… 

Hermann…

Bij vakantie hoort natuurlijk ook cultuur bezoeken… Vandaag hebben we dus wat historische plekken bezocht… Als eerste zijn we bij de “Externsteine “ geweest… Restanten van een zandsteen gebergte dat 70 miljoen jaren geleden op deze plek ontstond… Door weersinvloeden is al het zandsteen inmiddels opgelost en verdwenen… wat rest zijn deze 40 meter hoge rotsen die te beklimmen zijn via trappen en hoge bruggetjes… Wel een raar gezicht… hoge rotsen midden in een bos… Daarna zijn we naar Hermann gegaan… Hermann was een Germaan die eigenlijk Arminius heette en in het jaar 9 na Chr. drie Romeinse legioenen versloeg hier in het Teutoburgerwald…  Omdat Arminius niet Duits genoeg  klonk hebben ze hem maar omgedoopt naar Hermann…  Rond 1850 hebben ze een standbeeld gebouwd van Hermann… een kolossaal gebeuren van 54 meter hoog… Bij aankomst zagen wij zijn hoofd al boven de bomen uitsteken… Ook Hermann was te beklimmen maar mijn knieën lieten dat niet meer toe… Wat een grootheidswaanzin had men toch in 1850… om zo’n groot “Denkmal” te bouwen… het zwaard van Hermann bv. is 7 meter lang… zijn schild 10 meter hoog…  

Verzuren…

Inmiddels zitten we al een paar dagen op een camping in Duitsland… in het Teutoburgerwald… Een prachtige heuvelachtige streek met dorpjes vol vakwerkhuizen… Vandaag hebben we een fietstochtje gemaakt van Barntrup naar Blomberg… een schitterend stadje met een historisch centrum en zustergemeente van ons Papendrecht…  De tocht er naar toe was mooi en we kregen veel waarderende blikken van medefietsers… wielrenners en mountainbikers… Wij waren namelijk op normale toerfietsen … bergje op… Ik weet dus nu hoe verzuurde benen voelen en wat hongerklop is… Gelukkig gingen we ook regelmatig bergje af… kon ik even bijkomen… Het was zwaar… maar wat heb ik genoten…

Reces…

Na een ontzettend geslaagde reünie van onze dorpsschool op zaterdag en een drukke zondag komt er hopelijk weer wat rust in mijn hoofd… Mei was voor mij een behoorlijk drukke maand… maar vanaf vandaag is mijn zomer-reces ingegaan … even geen vrijwilligerswerk meer… even wat minder slapeloze nachten… gewoon tijd hebben om weer een boek te lezen en om mijn hoofd helemaal leeg te maken… Op het ogenblik valt dat nog niet mee want de reünie is nog lang niet ingedaald… Het was gewoon te gezellig !!  In de wetering zijn weer “Veenbonken” boven komen drijven… en er wordt gelijk weer gebruik van gemaakt… Deze zwaan kan zo gemakkelijker zijn veren poetsen staand met zijn poten in het water…

Thuis…

Vanavond na het eten heb ik weer even op mijn stoeppie aan de wetering gezeten… Misschien hooguit 10 minuten want het onkruid in de tuin stond te gillen om verwijderd te worden… Maar in die 10 minuten zag ik weer van alles voorbij komen… Naast de grutto’s… ganzen… zwaluwen… visdiefjes en alle andere gevleugelde vrienden zag ik moeder zwaan voorbij zwemmen met maar één zwanenkind… moeder eend met een heel huishouwen… en over de brug huppelde een haas… Ik ben weer thuis… in de polder Oud-Goudriaan…

Afscheid…

Vanavond nog even naar het strand gereden…ik wilde afscheid nemen van de zee… en de zon in de zee zien zakken… Helaas verdween hij achter bewolking voordat hij aan de einder zou verdwijnen… Toch was het een mooi einde van deze zonnige zondag en een mooi einde van onze zonnige week in Castricum… Morgen pakken we in en hangen onze sleurhut weer achter de auto richting Goudriaan… naar huis… Met Hemelvaart en Pinksteren nemen we hem weer mee naar onze volgende bestemming… Maar eerst nog een drukke werkweek voor de boeg…