Winterkamperen…

Tegenwoordig zijn er al heel veel campings ook in de winter open… Het is op het ogenblik “in” om in de winterperiode met de caravan er op uit te gaan… en met de materialen en de technische snufjes tegenwoordig is dat goed mogelijk… Zelf lijkt het me ook wel leuk… maar manlief krijg ik waarschijnlijk niet mee… die kan niet tegen de kou… hij is een echte koukleum… De caravan die onder onze overkapping hangt wordt wel gebruikt als wintercamping… een Pimpelmees heeft zijn of haar intrek genomen in onze mini-caravan… Hij of zij heeft een prima plek uitgekozen… hoog en droog… uit de wind… tussen een Klimroos en een Klimhortensia… met zelfs kerstverlichting… Deze Pimpelmees komt de winter wel door… daar zorg ik wel voor door elke dag pinda’s in de caravan te leggen… Slapen met ontbijt zeg maar… zonder toeristenbelasting… 

Lichtpuntje…

Na de regen van vanmiddag kwam er toch nog heel even wat blauw aan de lucht… Een lichtpuntje zeg maar op deze sombere dag… En lichtpuntjes kan ik wel gebruiken… ik ben namelijk niet op mijn best op sombere natte dagen… Ik kan niet wachten tot het maandag is… als ik huis en tuin in de kerstverlichting kan zetten… licht brengen in de duisternis zeg maar… en hoe meer lampjes hoe beter… Maandag gaat na het uitzwaaien van Sinterklaas ook de radio weer op Sky Radio… lekker meezingen met alle kerstliedjes… Nu nog chocolademelk en slagroom in huis halen… en dan kan met de kerst waarschijnlijk mijn broek niet meer dicht… Daar denk ik dus nog even over na… 

Vreemde vogel…

En  dan loopt er ineens een vrouwtjes Fazant in mijn tuin… achterna geslopen door bange poes Saar die niet wist  wat haar overkwam… zo’n vreemde grote vogel in “haar” tuin… Ook ik begrijp niet waar dit beest vandaan komt… uit de polder of uit iemands volière…? Misschien is ze wel ontsnapt uit iemands schuur omdat ze over een paar weken als Kerstdiner zou moet dienen… Ik heb weleens meer een fazant in mijn tuin gehad die de luizen op mijn Lupines op kwam eten… maar daarna weer de polder in fladderde… Dit exemplaar kwam denk ik op mijn vogelvoer af… en het werd nog vreemder toen ze later in de middag in de tuin van mijn zus… 80 meter verderop… rondscharrelde toen ik daar even een bakkie deed… Zou ze mij gevolgd zijn toen ik daar heen liep…? Kan me dat eigenlijk niet voorstellen van een Fazant… Ik denk dat het wel een raadsel zal blijven… 

  

Mammatus…

Wat een hondenweer toch de laatste tijd… mijn gazon is niet te belopen zo sopt het… De merels vinden het niet erg… die peuren wat af in die natte grond… op zoek naar wormen… De smienten of fluiteenden zijn ook weer in grote getalen aanwezig in de polder… dat betekent dat ten noorden van ons land de kou is ingetreden… De smienten vliegen dan voor de kou uit naar zuidelijke groene weiden om te grazen…  De buienluchten waren vandaag soms spectaculair… zoals de mammatus wolken op mijn foto van vanmiddag… Als de lucht onderaan een wolk warm en vochtig is condenseert een deel van de waterdamp (wolk) in koude druppels… deze zakken door tot ze bollen vormen… die mammatus worden genoemd… Het Latijnse woord mamma betekent borst of uier… en dat verklaart dus de vorm van deze wolken…

1 december…

We laten november achter ons en beginnen aan de laatste maand van dit jaar… November was een vreemde maand… na het overlijden van (schoon) moeder op 4 november kwam er veel op ons af… veel geregel op administratief gebied…  opruimwerkzaamheden en het vreemde gevoel dat moeder er niet meer is en dat we niet meer naar Bleskensgraaf hoeven te rijden… Ook was ik nog jarig… wat we weer niet konden vieren door nieuwe corona-maatregelen en waren mijn zus en zwager ook nog 50 jaar getrouwd… Nu december is aangebroken begin ik maar weer met regelmatiger bloggen… Door het slechte weer zit ik weer veel in mijn luie stoel naar buiten te kijken en daar is best nog veel te zien… zoals deze Zilverreiger die ineens met zijn kop boven de beschoeiing uitkwam… 

Kwalificatie…

Vanmorgen probeerde de zon de strijd aan te gaan met de wolken en de somberheid van de laatste dagen… Het ging wat moeizaam maar rond de middag was de strijd beslecht… en zowaar… de zon kwam als winnaar uit de strijd… Ook mijn somberheid verdween als sneeuw voor de zon… ik kon weer kilometers ver de polder inkijken… Heerlijk…! De wolken vierden laat in de middag de overwinning van Oranje op Noorwegen en daarmee de kwalificatie voor het wereldkampioenschap voetballen volgend jaar… En manlief en ik vierden vanavond… volgens de corona-regels… saampies mijn verjaardag… 

Hormonen…

Het is nu toch echt herfst buiten… sommige bomen hebben bijna geen blad meer… het is somber buiten… en mistig… Ik kan hier niet zo goed tegen… ik word van deze zonloze dagen ook een beetje somber… Gelukkig is er in de polder soms nog wel wat te beleven… zoals vanmiddag… Er landde een andere  zilverreiger in het territorium van de zilverreiger die hier altijd loopt… vliegt… en vist…  En zo te zien van de andere sekse… “Mijn” zilverreiger zeg maar… werd helemaal gek… kreeg overal jeuk zo te zien… en liep parmantig met haar of zijn nek helemaal gestrekt… allemaal rondjes in het weiland… om maar op te vallen… Wat een uitslover zeg… de hormonen gierden door zijn of haar lijf… Die vreemde reiger was helemaal beduusd… wist niet wat hem of haar overkwam met al die verleidingstactieken van “mijn” reiger… Op een bepaald moment was die het ook zat en liep de sloot in om vis te gaan vangen… “Mijn” reiger bleef nog even staan kijken om tot rust te komen… om daarna ook de sloot in te stappen om eten te gaan vangen… Ik ben benieuwd of dit een paar gaat worden… aan “mijn” reiger zal het niet liggen… die wil wel…