Waterval…

Deze bewolkte dag leende zich prima om dat ding… die iets opzuigt en hete lucht uitblaast… voor de dag te halen… De hele week mocht hij vanwege de warmte in de kast blijven staan… maar vanmorgen mocht hij eens goed aan de bak… Na hem mocht de vloerwisser aan de gang… dat deed hij zo goed dat hij van mij een opgestoken duim kreeg… Ondanks de wat koelere temperatuur stond toch het water in m’n nek… op m’n rug… en op m’n voorhoofd… Maar de klus was geklaard… ik was best trots en heb mij daarom zelf maar een schouderklopje gegeven… In de tuin is het een dolle boel… alles bloeit en groeit de pan uit… De witte rambler klimroos is nu op zijn mooist… het is gewoon een waterval van witte rozen die net als de blauwe regen ons schaduwterras overwoekert… Het is maar voor een paar dagen dan valt hij weer uit en gaat hij bottels maken… voor wintervoer voor de vogels… 

Genieten...

Het schijnt dat het een goed jaar is voor Klaprozen... Ook in mijn tuin doen ze het goed... hoewel dit gekochte plantjes zijn... Ze staan in mijn één vierkante meter wildetuin die ik dit voorjaar aangelegd heb als compensatie voor mijn vroegere wildetuin... De hommels en bijen hebben inmiddels dit stukje tuin ook gevonden... en zijn er net zo blij mee als ik... Verder was het vandaag weer een mooie zomerse dag... rustig aan doen dus... genieten nu het kan... 

Feestje...

Het is weer Vingerhoedskruid-tijd... mijn favo bijenplant... Ik zal de zaailingen echt niet uittrekken als het niet hoeft... of ze moeten echt verschrikkelijk in de weg staan... Ze staan dus in onze tuin op de vreemdste plekken... zelfs aan de buitenkant van het hekwerk... op straat... Ik geniet van het geluid van de bijen als ze in de klokjes kruipen... één en al gezoem... alsof ze een feestje vieren in dat klokje... en misschien doen ze dat ook wel... Vanmorgen hebben we ook een klein feestje gevierd... het zusje van (schoon-) moeder was jarig... Zonder dat ze het allebei wisten hadden we een rolstoelbus laten komen... moeder ingeladen... en naar haar zusje gebracht... Wat een verrassing en ontroerend weerzien was het... Hoewel ze elkaar elke avond spreken per telefoon... hadden ze elkaar toch gemist... door corona... ouderdom... en allerhande kwaaltjes... Ze zijn de laatste twee kinderen uit een gezin waar ik meen dat er 15 kinderen geboren zijn... Onze moeder van 97 en haar zusje die 96 werd... 

Initiatief...

Het was een dag om de schaduw van een boom op te zoeken... Dat plekje vond ik onder de tamme kastanjeboom... En met een briesje uit het oosten was dat goed uit te houden... Zelfs de buurmeid genoot met haar kop in de wind van deze zonnige dag... Vanmiddag heb ik mijn eerste selfie gemaakt... van mijn benen... hoe die eruit zien als je als gemeentewerker bezig geweest bent... Na jàren tevergeefs in overleg te zijn geweest met de gemeente heb ik zelf maar het initiatief genomen... Het onkruid tussen de straatstenen stond zo hoog dat ik kon grasmaaien op straat... Op dit doodlopende stukje straat wordt te weinig gereden zodat onkruid... grassen... pispotjes en heermoes welig tieren en zich uitzaaien naar mijn tuin... Gemeentewerkers komen regelmatig met een trekker sproeien tegen onkruid... maar op die trekker zit geen achteruit... dus wordt ons stukje openbare weg overgeslagen... Of de bestuurder kan zijn nek niet naar rechts draaien... Ik heb dus vanmiddag met hoge druk alle voegen met onkruid en al eruit gespoten... Manlief heeft gisteren de gemeentewal met de bosmaaier helemaal kaal gemaakt... voor de helft dan hoor... de rest mag van mij overwoekeren... Tijdens het tussendoor uitrusten... ruste deze libelle even uit op mijn been... Even een rustig onderonsje...

Feest...

Wat een feest om onder dit dak te mogen zitten... Het is ons schaduwterras... begroeid met de Blauwe Regen... maar nu nog met de bloemen eraan... Onder deze paarse feestslingers staat o.a. onze schommelbank waarop ik vaak mijn bakkie thee drink... natuurlijk met de poezen om me heen... en uitzicht op “mijn” polder... Vandaag was het een heerlijk luchtige tuinwerkdag... samen met manlief hebben we bergen werk verzet... Heerlijk lekker buiten bezig geweest... op het gemak natuurlijk... met heel veel pauzes tussendoor... 

Blij en dankbaar...

Het was vandaag een zonnige rustdag... wel kwam de wind weer uit het noorden en tegen de avond trok hij zelfs behoorlijk aan... Vanavond dus geen buitenzit-weer op het terras... Gisteren hebben we een nieuwe graskantenschaar aangeschaft... een ergonomische met accu... één met een lange steel... En ook al was het vandaag zondag ik moest hem even uitproberen... Wat kan een mens toch blij zijn met een nieuwe grasschaar... hij is ideaal... ik hoef niet meer gebukt of op mijn knieën de graskanten te knippen... Waar ik ook nog steeds zeer blij en dankbaar mee ben is dat ik hier mag wonen... met de natuur naast ons huis... zoals op de foto te zien is... De Gele Lis in vol ornaat naast onze vlonder... 

Boeket...

Vandaag liet de zon zich niet zien... heel erg vond ik dat niet hoor... zo’n luchtig dagje tussendoor is best wel prettig... Ik heb de ramen op elkaar open gezet zodat het in huis wat af kon koelen... dat slaapt vannacht weer wat beter... Gisteravond heb ik nog snel deze foto gemaakt... voordat het aangekondigde noodweer de bloemen zou vernielen... Gelukkig stond de struik er vanmorgen nog hetzelfde bij... het noodweer trok over Brabant en Gelderland en vernielde daar menige tuin... Mijn Hondsroos doet het weer prima dit jaar... de struik is nu één groot boeket witte wilde rozen... vol met zoemende hommels en bijen... Jammer dat de struik wat instort... hij wordt te groot en te zwaar... de schaar moet erin...