Koperwiek...

Ze zijn met z’n tweeën... en regelmatig zitten ze in mijn malusappeltjesboom om van de appeltjes te eten...  Het zijn koperwieken... familie van de Lijster en de Merel... In eerste instantie dacht ik dan ook dat het Lijsters waren... maar bij het wegvliegen was duidelijk de rood/bruine kleur onder de vleugels te zien... Koperwieken dus... nog nooit eerder in mijn tuin gezien... Het zijn dan ook wintergasten uit Scandinavië... Als broedvogel komt hij dan ook niet voor in Nederland... ze broeden in de dichte naaldbossen van de Scandinavische landen... Straks als de dooi inzet vertrekken ze weer richting hun broedgebieden... De Merels die ook regelmatig van de appeltjes komen eten willen niets van hun neven uit het hoge noorden weten... met veel geluid... gefladder en gepik worden de Koperwieken verjaagd... Maar zodra de Merels weg zijn neemt dit stel de boom weer in bezit om genoeg energie bij elkaar te eten voor de komende terugvlucht...

 

Nostalgie...

Vanmiddag heb ik genoten van de ijsdrukte op de Smoutjesvliet... voor ons Gouwerjaners gewoon  “ de boezem “... Het was weer ouderwets druk... jong en oud stond op de schaats... De niet meer schaatsende 50 plussers liepen op de Postkade langs de boezem om toch nog wat schaatssfeer  op te snuiven... Met andere woorden.... ook naast het ijs was het gezellig... zeker omdat men elkaar al maanden niet gezien of gesproken had... Omdat bijna iedereen zich aan het vermaken was op de boezem... heerste er op het ijs in ons dorp een serene rust... ook dat was  genieten... Even lopen op het ijs... op het gedeelte waar ik in mijn jeugdjaren altijd schaatste... Het was een middag met veel nostalgie...

Eretribune...

Daar zat ik dus vandaag... op de eretribune van de onofficiële ijsbaan van Goudriaan... Officieel is het de officiële ijsbaan... maar omdat de ijsclub nu gebonden is aan coronaregels... is de ijsbaan nu onofficieel... Gelukkig wisten veel dorpsbewoners de ijsbaan toch te vinden... en was het.. zeker na schooltijd... een gezellige boel... Ik zat lekker warm achter het glas vooral naar de schaatsminnende jeugd te kijken... en ik moet zeggen... er zit best wel talent bij... Waar de één nog een stoel nodig heeft... schaatst de ander al met zijn of haar handen op de rug... Ontzettend leuk om dit alles aan te zien... Nog twee dagen... dan lever ik de seizoenskaart van mijn eretribune plaats weer in... 

IJspret

Het kon vandaag... nog niet op de brede wateren maar op onze wetering en poldersloten werd druk geschaatst... Wat een gezelligheid weer in de polder... groot en klein... oud en jong... en ook de fanaten zag ik voorbijglijden... Voor veel kinderen was het de eerste keer dat ze op bevroren water stonden... en schaatsen ondergebonden kregen... Zo ook onze kleinzoon... die het ijs wel erg glad vond... Voor een bijna 4 jarige is sneeuw toch veel leuker dan ijs... Maar ja... het hoort nu eenmaal bij onze polder-opvoeding... leren fietsen... leren zwemmen... en leren schaatsen... Niet overal was het ijs nog betrouwbaar... bij bruggen moest nog gekluund worden... of gekropen... Al met al was het weer een ouderwetse ijspret-middag... in de zon en met weinig wind...

Ruimen...

Gisteren en vandaag heeft onze Gemeente ervoor gezorgd dat de straten in onze wijk weer berijd- en beloopbaar werden... er werd geschoven en gepekeld... en weer geschoven... De sneeuw werd aan het eind of aan het begin van een straat op een hoop geschoven... Zo ontstond er ook aan het eind van onze straat een berg sneeuw... helaas wel precies voor onze geparkeerde auto... Zou de Gemeente gewoon een ambtenaar in die trekker gezet hebben...? Manlief heeft de berg sneeuw handmatig verzet richting de walkant... zodat de auto weer bereikbaar was... Ondanks dit kleine ongemakje wil ik de Gemeente Molenlanden toch een veer in zijn reet steken... wij hebben in 40 jaar niet zulke begaanbare sneeuwvrije straten gehad... 

Ijsvloer...

En toen ging de zon schijnen vandaag... Tijd om naar buiten te gaan... tijd om mijn longen vol te zuigen met vrieslucht... en helemaal tijd om te gaan kijken hoe de ijsvloer op de boezem erbij ligt... Ook al schaats ik zelf niet meer... mijn schaatshormonen vliegen nog altijd alle kanten op bij de eerste vrieskou... Alleen al het geluid van krassende schaatsen op het ijs... het geluid van werkend ijs... de scheuren die voor je uit vliegen... ik kan het niet missen... De boezem is afgelopen nacht dus dichtgevroren... zwart ijs ligt erin... met aan de kanten wat sneeuwijs... Ook zijn er nog wat vogelwakken... het grootste wak ligt precies op de plek waar de stempelpost moet staan... maar helaas... als “HET” kan moet je zelf stempelen onderweg... en ook zelf je medaille aanschaffen... De echte liefhebbers malen daar niet om... het is het gevoel... het glijden... de ijsgeluiden... de stilte in de natuur... en het bezig zijn wat telt... Dat is het belangrijkste... en ik ga dan naast het ijs sfeer proeven en mee genieten... 

Voederen...

Als vogel moet je nu soms diep graven in de sneeuw om aan eten te komen... Zelf maak ik regelmatig de voederplaats sneeuwvrij... maar toch moest dit Vinkje met zijn snuit de sneeuw in om de zaadjes te zoeken... Door de stuifsneeuw waait de bak met vogelzaden telkens weer vol met sneeuw... Morgen stopt het met sneeuwen dacht ik... dan ga ik alles is goed sneeuwvrij maken voor de vogels... en veel eten neerleggen... Wie weet wat voor vreemde vogels daar op af komen...