De weilanden waar tijdens de zomermaanden de buurmeiden eten en relaxen zijn gekraakt... Omdat de buurmeiden lekker in hun warme stal bivakkeren loopt er nu een kudde schapen in het weiland te grazen... Gelukkig voelen ze geen kou in hun dikke wollen jassen... en kunnen zij in de winter wel buiten blijven... Ze lopen nu nog behoorlijk ver van ons huis vandaan... maar misschien komen ze later ook achter ons huis te lopen... Ik kijk ernaar uit... dat worden een paar gezellige dagen...
Na nog een nachtje met lichte vorst zette vanmiddag de dooi in... We hebben toch maar liefst twee dagen kunnen genieten van zonnig winterweer... Na mijn wandeltocht van gisteren heb ik vandaag mijn heup rust gegeven... Ik ben wel buiten geweest hoor... ik heb een paar rondjes om het huis en door de tuin gelopen... Mijn handen jeuken om in de tuin aan de gang te gaan... maar ik moet nog enkele weken geduld hebben... het is nog veel te nat... en het moet nog gaan winteren... De foto heb ik gisteren gemaakt tijdens mijn wandeling... op weg naar Ottoland... op het grondgebied van Groot-Ammers... met op de achtergrond de kerk van Goudriaan als baken in de polder... om altijd de weg naar huis te wijzen...
Het is winter... een paar dagen maar... maar wel dagen om even te genieten... Vanmorgen was alles wit van het vriezen... de weilanden en bomen waren bedekt met rijp... wat een prachtig gezicht... en er lag ijs in de sloot... mooi zwart ijs... Vanmiddag dooide het maar was het prima zonnig weer voor een wandeling richting Ottoland... Helaas moest manlief mij later ophalen met de auto omdat m’n heup vond dat een uur lopen wel genoeg was... Mijn katten vroegen zich op de stoep af of het al kon... over het ijs naar het weiland lopen... Jammergenoeg was het ijsbrekers-echtpaar zwaan al door de wetering gevaren... en was er een vaargeul ontstaan met schotsen... Vanmiddag toen het dooide lag die geul als eerste weer open... Mijn katten moeten dus nog steeds de catwalk gebruiken...
Daar was hij dan... de zon... Ik hoorde vanmorgen op de radio dat vanaf 1 januari tm 7 januari maar één zon-uur gemeten is in de Bilt... Maar vanmorgen liet hij zich weer eens zien... heerlijk... Gelijk was er weer reuring in de polder... de reigers kwamen weer vissen... de blauwe reiger probeerde het zelfs vanaf de catwalk... onze herderin Marieke ging de schapen bijvoeren en de zwanen begonnen al met het afbakenen van hun territorium... Iedere andere zwaan die in de buurt kwam werd met grof geweld weggejaagd... Wat een beetje zonneschijn al niet teweeg brengt in de polder... en in mij....
Er is nog steeds niets te beleven buiten... het is koud... soms valt er wat nattigheid... en de dagen zijn zonloos... Toen ik vanmiddag even frisse lucht ging happen was het enige wat ik zag een aalscholver in de lucht... Hoog in de lucht ziet hij er mooier en wat vriendelijker uit dan op aarde... Verder was er niets te zien... op een paar meerkoeten en eenden na... Morgen doen we een nieuwe poging...
6 januari... Driekoningen... het einde van de Kerstperiode... Vanavond kan ik nog genieten van de grootste kerstboom van Nederland... die tijdens deze periode een lichtbaken in de polder was... Vannacht doven de lampen aan de tui-kabels en moeten we het weer doen met alleen de toren-lampen... Bij ons zijn ook in huis de laatste kerstversierselen opgeruimd... het regelmatige leven vangt weer aan... Het normale leven moet nog even wachten... wachten op de prik voor (schoon) moeder en ons... wat hopelijk wat meer bewegingsvrijheid brengt... Waar ik ook op wacht is het zevende boek van Lucinda Riley... de laatste van deze serie... die eind april uitkomt... Om teleurstelling te voorkomen dat hij straks uitverkocht is heb ik hem al gereserveerd bij Bol... Een heerlijk vooruitzicht... lezen voor de caravan... in de zon...
Buiten is er nog steeds niets om op de foto te zetten en er dan blij van te worden... Het is nog steeds grauw en grijs buiten... Heel normaal hoor... als het niet vriest in de winter dan krijg je meestal het weer zoals vandaag... Helaas kan ik niet zo goed tegen deze sombere dagen... ik word er ook somber van... en futloos... een klein winterdippie dus... Gelukkig heb ik de foto’s nog... zomerfoto’s van 5 halve jaren geleden... en wat is het leuk om daar dan een collage van te maken... Zo probeer ik mijn winterdippie te boven te komen... Het geeft hoop en werkt best heilzaam...
