Er is nog steeds niets te beleven buiten... het is koud... soms valt er wat nattigheid... en de dagen zijn zonloos... Toen ik vanmiddag even frisse lucht ging happen was het enige wat ik zag een aalscholver in de lucht... Hoog in de lucht ziet hij er mooier en wat vriendelijker uit dan op aarde... Verder was er niets te zien... op een paar meerkoeten en eenden na... Morgen doen we een nieuwe poging...
6 januari... Driekoningen... het einde van de Kerstperiode... Vanavond kan ik nog genieten van de grootste kerstboom van Nederland... die tijdens deze periode een lichtbaken in de polder was... Vannacht doven de lampen aan de tui-kabels en moeten we het weer doen met alleen de toren-lampen... Bij ons zijn ook in huis de laatste kerstversierselen opgeruimd... het regelmatige leven vangt weer aan... Het normale leven moet nog even wachten... wachten op de prik voor (schoon) moeder en ons... wat hopelijk wat meer bewegingsvrijheid brengt... Waar ik ook op wacht is het zevende boek van Lucinda Riley... de laatste van deze serie... die eind april uitkomt... Om teleurstelling te voorkomen dat hij straks uitverkocht is heb ik hem al gereserveerd bij Bol... Een heerlijk vooruitzicht... lezen voor de caravan... in de zon...
Buiten is er nog steeds niets om op de foto te zetten en er dan blij van te worden... Het is nog steeds grauw en grijs buiten... Heel normaal hoor... als het niet vriest in de winter dan krijg je meestal het weer zoals vandaag... Helaas kan ik niet zo goed tegen deze sombere dagen... ik word er ook somber van... en futloos... een klein winterdippie dus... Gelukkig heb ik de foto’s nog... zomerfoto’s van 5 halve jaren geleden... en wat is het leuk om daar dan een collage van te maken... Zo probeer ik mijn winterdippie te boven te komen... Het geeft hoop en werkt best heilzaam...
Tussen afgevallen blad en afgewaaide takjes bloeien toch nog wat violen... winterviolen... Dus eigenlijk horen ze gewoon te bloeien... maar omdat ik nooit meer de uitgebloeide violen eruit gehaald heb... zijn ze gestopt met het maken van de knoppen... De plant dacht dat zijn taak al vervuld was omdat er in de uitgebloeide bloemen zaad gevormd was... Zodra ik even tijd heb ga ik de uitgebloeide violen er alsnog uithalen... en hoop ik dat er weer knoppen gemaakt gaan worden...Vandaag ben ik begonnen met het opruimen van de kerstversierselen in huis... buiten laat ik het voorlopig nog hangen... het is zo gezellig met al die lichtjes...zeker aan het eind van onze doodlopende straat waar het altijd zo donker is... en trouwens...de Driekoningen moeten ook nog komen...
Ik had er nog nooit van gehoord... maar ze bestaan dus echt... donkere dagen na Kerst... We zitten er nu midden in... ook vandaag... Nu maar duimen dat het a.s. woensdag beter weer is... dan is het Driekoningen... Het weer van die dag houden we 6 weken lang volgens overlevering... Inmiddels weten we dat het weer alles te maken heeft met hoge- of lagedrukgebieden... het kan dus vriezen of dooien... Tijdens de eerste nachtvorst van een paar weken geleden zijn de knopjes van mijn tuin-cyclaampje bevroren... vergeten binnen te zetten... en ook haar blaadjes waren slap geworden... Maar ze heeft zich herpakt... en weer nieuwe knopjes gemaakt... en staat nu weer in bloei... Ze fleurt deze donkere dagen voor mij helemaal op... Ik heb ze nu dicht bij de achterdeur gezet... zo voor het grijpen als er weer nachtvorst komt...
Er heerste vandaag rust in de polder... geen landbouwverkeer... geen vuurwerk meer... en ook geen jagers... Er lag een serene rust over de wazige polder... Zelfs de smienten en ganzen waren niet te horen... ik heb zelfs geen idee of ze er nog wel zijn... of ze niet verjaagd zijn door het geknal wat ondanks het vuurwerkverbod toch te horen was... Vooral ten noorden van ons huis... richting de Lek... was het geknal best heftig... Doordat het vandaag zo stil was kwamen vaste gasten weer tevoorschijn... ook het ijsvogeltje was weer van de partij... die kon lekker vissen vangen met deze stilte... Want als kind werd mij altijd gezegd dat ik stil moest zijn bij het vissen... anders jaagde je de vissen weg... Ik vraag me nu inmiddels af of vissen wel oren hebben...
1 januari 2021... een nieuw jaar ligt voor ons... een jaar waarvan we gelukkig niet weten wat het ons gaat brengen... maar waarvan we wel hopen dat het ons misschien gaat brengen... Hoop dat we corona de baas worden natuurlijk... dat er sterk ijs mag komen... een mooie zomer om met de caravan op stap te gaan... en het belangrijkste... dat we gezond mogen blijven... Toch zijn er ook wel zekerheden dit jaar... het wisselen van de seizoenen bijvoorbeeld... want de Natuur trekt zich niets aan van ons mensen... virussen... en onze economie... die bepaalt zelf wanneer het tijd is om te groeien en bloeien... Vanmiddag zag ik al knoppen in mijn Camellia zitten... klaar om in februari uit te komen... Voor de foto best wel saai... alleen die knoppen... daarom heb ik de uiteindelijke bloem er bij gezet... De knoppen zijn dus van dit jaar... de bloem van vorig jaar... een beetje van wat was... en een beetje van wat gaat komen... Voor iedereen een goed 2021...!
