En het is winter... laat die kou nu maar komen... Alles beter dan het weer dat we vandaag hadden... Vandaag hadden we dus de kortste dag van het jaar... een korte... natte... grauwe... donkere dag... Wij hadden om half drie vanmiddag alle kerstlampjes al aan... dat bracht gelukkig wat gezelligheid in huis... Ook buiten was niets te beleven... het enigste waar ik een foto van kon maken was een halve eend...
Deze zondag verliep heerlijk rustig voor ons... Eigenlijk heb ik gewoon niets te melden... alleen dat spreeuwen ook gek zijn op pindakaas... Op mijn voedertafel heb ik een pot vogelpindakaas neergezet voor de mezen... maar voorlopig heb ik nog geen mees gespot... alleen spreeuwen... Maar die mogen ook uit de pot eten hoor... het zijn ook vogels... In mijn tuin geen discriminatie... ook al zijn die spreeuwen hondsbrutaal... schreeuwerig... en vechtersbazen...
Op het ogenblik vallen kerstkaarten regelmatig bij ons op de deurmat... en krijgen we overal waar we komen al de beste wensen voor het nieuwe jaar... Wij kunnen natuurlijk niet achterblijven... maar het sturen van Kerst- en Nieuwjaarskaarten heb ik een paar jaar geleden... toen we ons bedrijf nog hadden... al afgeschaft en het uitgespaarde geld aan een goed doel gegeven...Ook dit jaar stuur ik dus geen kaarten... op een paar na dan... een oude tante en twee kleinkinderen... De rest van onze wensen gaan via social media... zoal blogger... mail... whatsapp... Facebook en Twitter... of gewoon persoonlijk... Bij deze dus onze wensen en bedank ik iedereen vast voor jullie wensen aan ons... Dat alle wensen maar allemaal uit mogen komen...!!
Vanmorgen heb ik mezelf een vrije ochtend gegeven... Na een paar nachten met minimale nachtrust mocht ik vanmorgen lekker lang in bed blijven liggen... Niet dat ik geslapen heb... maar lekker lezen in bed is ook een kadootje... Eigenlijk zonde van mijn tijd... en van het mooie weer... maar ik voel me daar niet meer schuldig over... Jaren geleden wel... want wat zou “men” wel niet denken... zo’n lui wijf... maar nu op onze leeftijd mag alles... er moet en hoeft niets meer... Heerlijk....! In de tuin staat nu de Skimmia in knop... donker roze knoppen waar in het voorjaar de heel licht roze bloemetjes uitkomen... De toefjes met knoppen worden nu druk verwerkt in kerststukken... maar ik blijf van de mijne af... ik vind dat zonde... Besjes komen er later niet aan... dan moet er in de buurt een mannelijke Skimmia staan... voor de bestuiving... Ik heb jaren geleden eens een mannelijk exemplaar gekocht... bleek het uiteindelijk toch een vrouwtje te zijn... Bij mens en dier is het vaak te zien wat de vrouw of de man is... maar bij planten heb ik het verschil nog niet kunnen ontdekken...
Voor half december was het een perfecte dag... het voelde zelfs lenteachtig aan... Vanmiddag heb ik deze foto gemaakt... mooi hé... In een bloembak... die onder het raam van de Theewagen hangt... heb ik vijf Kerstrozen gezet... de mooiste bloeiende bloemen in de winter... Ik moet bij de Kerstroos altijd denken aan het prachtige Duitse kerstlied “ Es ist ein Ros entsprungen” een lied dat al voor 1600 geschreven is door ene Laurentius... Witte bloemen staan voor hoop... onschuld... en reinheid... en omdat Kerstrozen rondom de Kerstdagen bloeien... zag hij de bloem als symbool voor de geboorte van Jezus... De vertaling luidt...
Wij merken eigenlijk weinig van de nieuwe strenge corona-maatregelen... Wij gingen al nergens heen... de boodschappen worden netjes tot in de gang bezorgd... en in- en rondom ons dorp is gelegenheid zat om te wandelen... Alleen (schoon)moeder wordt regelmatig bezocht... en voorzien van natjes en droogjes... Ik zie dan ook helemaal niet tegen de Kerstdagen op... de kinderen en kleinkinderen zijn dankzij social media vaak in beeld... de kerstnachtdienst is via internet te volgen... er zijn genoeg kerstfilms op tv te zien... en al dat eten hoeft voor mij ook niet... dat heeft zo wie zo niets met Kerst te maken... Natuurlijk nemen we wat lekkers bij de koffie en thee... en eten we in plaats van “pap na” een lekker stuk ijs... wel met slagroom natuurlijk... Maar verder ga ik genieten van de rust... een goed boek... samen met onze drie katten die trouwens de Feestdagen krijgen van hun leven... geen bezoek waar ze voor hoeven te vluchten... en geen vuurwerk waar ze doodsbang voor zijn... Dit jaar dus geen “te”... alleen tevreden....
Vond ik toch vanmiddag in mijn tuin een bloeiend bloemetje... Het is een nakomertje van de Campanula of Klokjesbloem... Haar hele familie is bijna niet meer te vinden... die zit inmiddels ondergronds... of heb ik uitgetrokken en is inmiddels compost geworden... De Klokjesbloem is namelijk een woekeraar en moet goed in de hand gehouden worden... Dit bloemetje staat tegen een muur aan... en maakt gebruik van de warmte die de muur afgeeft als de zon er op schijnt... De muur is zo wie zo niet koud omdat wij aan de andere kant wonen... en wij niet van kou houden... Is er toch nog wat kleur in mijn tuin... al moet je wel goed zoeken...
