Biesbosch... ?

Nee... we waren niet in de Biesbosch... of bij de schaapskudde op het Dwingelderveld... Ook niet in de Weerribben of bij de Oostvaardersplassen.... Deze foto’s heb ik gemaakt tijdens mijn wandeling eergisteren... gewoon van ons mooie dorpje Goudriaan en van ons riviertje met dezelfde naam als ons dorp... Echt, wij wonen aan een rivier... geen grote rivier(en)... daar wonen wij tussen... maar een veenriviertje... hééél heel lang geleden al ontstaan... voordat er hier ooit bewoning was... Niet gegraven zoals de Graafstroom... maar door de natuur gemaakt... Daarom zitten er ook zoveel bochten en kronkels in... water zoekt namelijk de gemakkelijkste weg... De pijntjes van mijn eerste rondje lopen waren na een dag rust weer weg... dus was ik klaar voor het volgende rondje... Helaas werkte het weer niet mee... en ik vertik het om in de regen te gaan lopen... Morgen een nieuwe poging...

Vinkje...

Ik voer ze weer... mijn gevleugelde vriendjes... Ik heb de voedertafel onder mijn malusappeltjes boom gezet... zodat de vogels de boom in kunnen vluchten als meneer of mevrouw sperwer aan zou komen vliegen... Ik heb er vanuit mijn luie stoel prima zicht op... voor het maken van foto’s en het verjagen van katten... De eenden zijn er ook weer... die lopen of zitten onder de voedertafel om het gemorste voer wat op de grond valt op te eten... Het is gewoon weer hartstikke gezellig rondom de voedertafel... het brengt wat leven in de brouwerij...

Nostalgische brugjes...

Nu de wintertijd is ingegaan kom ik niet zo vaak meer buiten... de zonsondergangen kan ik niet meer zien vanaf mijn stoeppie... en ook het werken in de tuin wordt minder... Ik heb dus besloten om regelmatig een rondje te gaan lopen... ondanks een ongewillige knie en heup... Manlief bood heel lief aan om me op te komen halen als het niet meer ging... Vanmiddag dus de eerste poging gewaagd... en het viel niet helemaal tegen... Ik heb dus een rondje gelopen door mijn oude buurtje... waar ik mijn vroege jeugdjaren heb doorgebracht... Bij het brugje links boven heb ik zwemmen geleerd... Ik kreeg een opgeblazen fietsband rond mijn middel en nek waaraan een touw zat die mijn moeder vasthield op het brugje... Op de foto rechtsboven het zelfde brugje... maar aan deze kant heb ik schaatsen geleerd... Mijn vader bond in huis de “houtjes” onder mijn laarzen... droeg me de weg over en zette mij op het ijs samen met een keukenstoel...  Over het bruggetje linksonder liep ik naar school... langs het raam waar opoe den Dikken zat en altijd even naar mij zwaaide... en ik naar haar... Tussen de knotwilgen op de foto rechtsonder lag in mijn jeugdjaren een stoep... daar ben ik op een keer met fiets en al het water in gereden... en werd ik gered door de plaatselijke kruidenier... die gelukkig net op zijn bakfiets voorbij reed... Het was een heerlijke wandeling met heel veel nostalgie... en voor herhaling vatbaar... 

Herfst- lamp- en kaarslicht...

5 minuten heeft de zon vandaag geschenen... vlak voordat hij achter de horizon verdween en de avond zich aankondigde... En als de zon zo laag aan de horizon staat krijg je op het ogenblik dit prachtige warme herfstlicht... De zon legt dan over alles een soort gouden gloed... zo mooi en apart... Verder was deze zondag een beetje saai... nu we weer opgehokt zijn...  Maar daar rust je wel van uit... Door de wintertijd is het nu weer vroeg donker... dineren we weer bij lamplicht en drinken we ‘s avonds koffie en thee bij lamp- en kaarslicht... We gaan het binnen weer gezellig maken...

Lief...

Het weer blijft herfstachtig... jammer hoor... Vandaag hadden we een drukke dag... met wat afspraken die weken geleden al gemaakt waren... en eigenlijk wel nagekomen moesten worden... Eigenlijk heb ik vanavond geen puf meer om te bloggen... Voor deze zaterdag dus een mini-blogje... over twee duifjes op een paal bij de brug... Een stelletje neem ik aan... zo lief... 

Ver-gezichten...

De dag begon wat mistig... de polder had wat mystieks... wat geheimzinnigs... Je weet niet wat er zou kunnen zijn achter die muur van mist... Vanmiddag verdween de mist gelukkig en was de hele polder Oud-Goudriaan weer te overzien... Ik houd niet zo van een kleine wereld... ik moet ruimte om me heen hebben... ver-gezichten... de horizon... En de vogels natuurlijk... want wat zitten er veel vogels in de polder... zwarte wolken van honderden spreeuwen... zwermen kieviten... grote koppels ganzen... en de smienten zijn ook weer terug van weggeweest... Die waren de afgelopen zomer in het noorden van Scandinavië en Siberië om te broeden... Je hoort hun kenmerkende gefluit weer... piiew piiew van de woerden... en rarrr van de vrouwtjes... Vooral ‘s nachts als het stil is in de polder zijn de smienten goed te horen... Trouwens... de windmolen op de achtergrond is één van de zes molens die staan langs de A27 bij Houten... Mijn ver-gezicht overstijgt dus zelfs de de Alblasserwaard... 

Stilte moment

Laat in de middag klaarde de lucht op en ging de zon nog schijnen... Tijd om even m’n stoeppie op te gaan zoeken... om nog even de warmte van de zon op mijn lijf te voelen... Samen met Jansen heb ik zitten genieten van de polder... de blauwe lucht... en de stilte... Ik hou van zulke momenten... stilte momenten... Die heeft iedereen wel eens op zijn tijd nodig... Momenten om de voorbije dag te overdenken... de vreemde coronatijd waarin we leven... en het leven zelf... Waar Jansen over gedacht heeft weet ik niet... waarschijnlijk over zijn gevechten met andere katten... of over zijn prooien... Maar gedachten zijn gedachten... ik houd mijn gedachten voor me... en Jansen de zijnen...