Prachtkaars...

Het was een heerlijke luchtige zondag... Na de tropische dagen van de afgelopen week een welkome verkoeling... Met de wind uit het westen koelde het door de openstaande ramen en deuren lekker af in huis... Op mijn foto staat de Prachtkaars... maar ik noem hem meestal bij zijn originele Latijnse naam... Gaura Lindheimeri Whirling Butterflies... Iedereen zou deze plant eigenlijk in zijn tuin moeten poten... het is een vaste plant die wel 80 tot 100 cm. hoog kan worden... maar door zijn lange luchtige bloemenaren is dat geen probleem... Je blijft er namelijk doorheen kijken... en als de wind er zachtjes doorheen blaast lijkt het wel of er honderden witte vlindertjes in de lucht dansen... Het bloemetje lijkt precies op een witte vlinder... zoals zijn Engelse toevoeging al zegt... dwarrelende vlinders... Gaura’s zijn er in het wit maar ook in het roze... en ze lokken ook hommels... bijen en andere insecten naar je tuin... Echt... als je ergens nog een plekje hebt in je tuin... raad ik de Gaura aan... en ze bloeien van juni tot eind oktober...

Onbegonnen werk...

Gelukkig lag na de regen van gisteravond en vannacht mijn wildebloemen tuintje niet plat... Het zoemde vandaag weer behoorlijk van de vele soorten hommels... zweefvliegen... vlinders en andere insecten tussen en op de bloemetjes... Deze gevleugelde vrienden zijn namelijk gek op wilde bloemen... Ik kan er geen genoeg van krijgen... niet van de prachtige bloemen en niet van hun bezoekers... Vandaar de foto van vandaag... En laat al dat vliegend spul maar komen... voor de bestuiving... des te meer zaad de bloemen geven... voor volgend jaar... Alleen die lastige pispotjes zou ik wel kwijt willen... die wurgen alles wat ze maar tegen komen... en hoe ik ze ook uit de grond blijf trekken... ze komen geheid weer terug... Onbegonnen werk dus...

Wild...

Het waarom ik blogs ben gaan schrijven was omdat mijn tuin 5 jaar geleden op de schop ging... Ik had een wilde bloementuin die ik eigenlijk niet meer zo gemakkelijk kon bijhouden... Mijn rug en knieën protesteerden... ik stond eigenlijk met mooi weer meer op mijn kop in de tuin te wroeten dan dat ik in een gemakkelijke stoel in de tuin zat... Dus helaas... ik moest de tuin opgeven en kreeg dus een 65 plus tuin... Dat jaar blogde ik dus nog over mijn oude planten en de aanleg van mijn nieuwe tuin... als herinnering voor “later”... Na dat jaar zou ik stoppen met bloggen... tja... niet dus... het mag niet van sommigen van mijn lezers... Gelukkig heb ik aan de zijkant van ons huis nog een klein strookje tuin waar ik nog wilde bloemen kan zaaien... Vanavond voor de buien snel deze foto’s gemaakt voordat de bloemen door de regen misschien morgen plat liggen... Er groeit zelfs een witte Borage tussen... wit komkommerkruid... Ik wist dat ze bestonden maar had ze nog nooit eerder gezien... en nu groeit hij zelfs in mijn eigen wildebloemen tuintje... naast de blauwe exemplaren...

Zonnestralen...

Na een tropische dag kregen we als toetje een zonsondergang met prachtige wolkenluchten... Er zijn van die dingen in de natuur die je niet kunt aanraken... beetpakken... Wolken bijvoorbeeld... en water... licht... wind... en zonnestralen... Je kan die dingen wel voelen... vooral op je huid... zoals water... wind en zonnestralen... En vanavond waren zonnestralen ook in de lucht te zien... toen de zon vanachter de wolken de laatste zonnestralen van de dag de lucht in slingerde... Zo mooi... ik heb echt weer zitten genieten....

Bijenbrood...

Op de walkant van de Gemeente... waar onze buurjongen voor zijn schoolproject wilde bloemen gezaaid heeft... staat nu het Bijenbrood in bloei... Het wordt ook wel bijenvoer of bijenvriend genoemd... Het is dus een éénjarige bloem die ook vaak als groenbemester gezaaid wordt... en wat de naam al aangeeft zijn bijen dol op deze bloemen... Volgens mij een makkelijke groeier... want van de andere zaden die de buurjongen gezaaid had is er weinig van terecht gekomen... of overwoekerd door de windes of pispotjes... die hier welig tieren en niet uit te roeien zijn... Gelukkig is het mooie paarse Bijenbrood wel opgekomen... Toch wat kleur in die saaie wal... 

 

Mijn Costa...

Wat een heerlijke dag vandaag... de hele middag heb ik aan de Costa del Wetering gezeten... Wel onder de parasol... en in het kleine beetje wind wat er was... Het was echt weer ouderwets genieten... en wat rook de polder weer lekker... Buurman boer was aan het maaien... schudden... en oprapen... Het rook dus naar pasgemaaid gras en hooi... Vanmorgen hadden Jut en Jul nog twee koters... en vanmiddag zag ik koter nummer drie zomaar onder water verdwijnen... Waarschijnlijk door een hongerige snoek opgegeten... want sinds er hier niet meer gevist wordt door pachters... zwemmen hier joekels van snoeken rond... Vanavond nog een paar uur onkruid gewied... ofwel gerugd... want het lijkt wel of we zes weken weggeweest zijn in plaats van één week... Morgen mag de vuilniswagen weer twee volle groene kliko’s leeg schudden...

Lelijk...

We zijn weer terug in de city.... Goudriaan-city... En in de week dat we er niet waren hebben Jut en Jul Meerkoet gezinsuitbreiding gekregen... Onze buurvrouw had al foto’s door geappt van de nieuwe borelingen... vier stuks... en vanavond kon ik ze in levende lijve zelf op de foto zetten... En wat zijn ze lèlijk...!! Pa en moe meerkoet zijn apetrots op hun kroost... die weten niet beter... maar oh... wat zijn ze toch lelijk... Gelukkig trekken ze wat bij als ze ouder worden... en worden ze net zo mooi als hun ouders... Als ze het overleven natuurlijk... want voor diverse vijanden zijn ze lekkere hapjes...