Valentijn...

Valentijnsdag werd dit jaar een verdrietige dag... dat heb je als je op een klein dorp woont en je bijna iedereen kent... We leven met elkaar mee bij geboortes... huwelijken... jubilea... en zeker bij een overlijden... Deze week overleden twee veel te jonge dorpsbewoners... en dan staat het leven van velen van ons even stil... Dan staan ook je gedachten niet stil... je gedachten gaan steeds weer naar de familie en vrienden van deze twee dorpsbewoners... die je heel goed kende... Bij de één heb je er vrede mee... bij de ander denk je... waarom... zo jong nog...
Vanmiddag voelde ik me wat minder somber... doordat de zon scheen voelde het wat lenteachtig aan... De Sneeuwklokjes openden hun blaadjes om insecten de kans te geven voor hun bestuiving... en ook de krokussen staan bijna in bloei... De Lente komt er nu echt aan...

Grootheidswaanzin...

Toen het vandaag rond de middag even droog was... was het voor Jansen weer tijd om op jacht te gaan... Na de muizen... mollen... vogels... waterhoen... buizerden... en meerkoeten... was het vandaag de beurt om de jacht te openen op een reiger... Op zijn buik kruipend door de wal benaderde hij de reiger tot op een meter... Gelukkig heeft de reiger een lange nek en zag hij net op tijd Jansen aan komen sluipen... Hij vloog geschrokken snel weg... Ik vraag me echt af wat de bedoeling was van Jansen... zou hij echt een reiger dood kunnen bijten...? Ik kan het me eigenlijk niet voorstellen... en het is ook niet te hopen... Dat zou betekenen dat deze kat met grootheidswaanzin straks met een buurmeid-koe thuis komt... want zijn prooien worden steeds groter...

Terug...

Hé hé... eindelijk... aan het einde van de middag ging de wind liggen...  Een rare uitdrukking... maar het betekent dat er veel minder wind was dan de afgelopen vier dagen... Eindelijk rust...!  Dat dachten de vogels ook... na dagen van afwezigheid waren ze eindelijk weer terug in mijn tuin... en zo te zien hadden ze honger...  Gelukkig had ik net nog een vondst gedaan in mijn kelderkast... (die dus blijkt...nodig opgeruimd moet worden)... Ik vond nog een kerstbrood... uit één of ander kerstpakket... waar ik inmiddels iemand mee dood kon slaan... Zodra hij op de voederplank lag werd er al van gegeten... de mezen haalden de nootjes eraf... een roodborstje begon aan het brood... en de vinken aten op de grond de gemorste kruimels op... Wat heerlijk.. er is weer leven rondom ons huis... Aan de foto’s te zien moet ik hoognodig mijn ramen lappen... viel me op... gelukkig kan ik Ciara de schuld geven... en hoef ik niet te zeggen dat ramen lappen niet mijn favoriete bezigheid is...

Buienmiddag...

Vanmorgen scheen de zon nog zo nu en dan... maar vanmiddag was het flut met het weer... We kregen diverse buien om onze oren... en we hebben nog steeds de naweeën van Ciara... Ik word toch zo moe in mijn hoofd van de wind... het nadeel denk ik dat we in een hoekhuis wonen... De wind giert echt om het huis heen... Vanmiddag dus een buienmiddag... met hagel... windstoten... en soms in de verte wat onweergerommel... Niet fijn als je buiten moest zijn... ik ben dus diverse keren nat geregend... Vanavond dus lekker binnenblijven... onder een dekentje... bakkie thee erbij... en proberen om telefonisch even bij te praten met een lieve vriendin...

Egoïst

Het heeft de hele dag nog stevig gewaaid... van mij mag storm Ciara nu wel wat gaan afnemen... Of Ciara daar ook zo overdenkt weet ik niet... Er zijn op de hoge weteringgolven nog steeds weinig drijfsijssies te spotten... Ik zag vanmiddag wel een stel Krakeenden tussen de pollen gras in het weiland liggen... Zelfs een pol gras zorgt voor luwte... en ze vallen niet op tussen de dorre graspollen... Ze hebben de zelfde kleur... Alleen een Meerkoet was het er niet mee eens... die liep me toch te roeptoeteren tegen de Krakeenden. Het is namelijk zijn territorium... zijn gras... en zijn sloot... Wat een egoïst...!

Geraas...

Het was een vermoeiende zondag... niet omdat ik hard gewerkt heb... het is tenslotte rustdag vandaag... maar het was vermoeiend in mijn hoofd.. Het was de schuld van Ciara... een winterstorm die over ons land raasde... De harde wind... en vooral de windvlagen... zorgden ervoor dat ik gepiep... gefluit... gerammel... gekraak... glasgerinkel... enzovoort hoorde... Vooral het geraas van de wind in de schoorsteen zorgde voor moeheid in mijn hoofd... Er was echt niets te beleven buiten vandaag... op straat was het stil... en ook de vogels bleven binnen... Dit eendenpaar op de foto zat lekker uit de wind... onder in de wal... te dutteren... Ook zij waagden zich niet in het geraas van Ciara...

Exoten...

De zonnige dagen zijn weer voorbij... we hadden vandaag weer mistroostig winterweer...  Maar we moeten het er toch mee doen... Vanmiddag eerst dus maar eens een fleurige bos tulpen gekocht om onze kamer wat kleur te geven...  Het valt me op dat de populatie nijlganzen groter wordt in de polder... Ik zie er steeds meer in het weiland rond scharrelen... Wel begrijpelijk... omdat nijlganzen soms wel drie broedsels per seizoen hebben... Ze heten nijlganzen maar ze zijn geen ganzen... ze zijn geen familie van elkaar... Ze zijn wel verre familie van eenden... en afkomstig uit Egypte... Ze zijn allemaal afstammelingen van in 1960 ontsnapte siervogels in Oostenrijk... In 1967 kwamen ze voor het eerst in Nederland voor... Het zijn dus exoten en daarom ook niet beschermd... Het stel op de foto maakte duidelijk een afspraakje... of misschien werd ze zelfs al ten huwelijk gevraagd... wie zal het zeggen... Wat je ook ziet op de foto is dat mannetje en vrouwtje nijlgans het zelfde verenkleed hebben... er is geen verschil te zien... en dat zie je niet vaak in de vogelwereld...