Blij...

Sinds gisteren bloeit de eerste bloem van de waterlelie in mijn vijver... Eigenlijk een wonder want in het voorjaar bemerkte ik dat de pot waarin hij gepoot is op zijn kop in de modder van de vijver lag... Geen idee waarom en hoe dat zo gekomen is... Ik heb de pot met de waterlelie eruit gevist... en zag dat er geen spoortje van leven meer in zat... Gewoon gestikt in de modder... dacht ik... Omdat deze plant nog uit de vijver van ons moeder kwam... had ik er behoorlijk de pe in... Ik heb de pot toch maar terug gezet... maar dat lukte niet helemaal... Hij viel op zijn kant... en ik kreeg hem niet meer goed... We zien wel... was mijn gedachte... Na een paar weken zag ik toch wat blaadjes verschijnen... en die blaadjes werden bladeren... en nu bloeit hij... De knop van de bloem had ik gemist... dus was gisteren de verrassing voor mij dubbel zo groot dat hij weer in bloei staat...

Kippevel en tranen...

Vandaag... tweede Pinksterdag was een dag met een gouden randje... De Roparun kwam weer door Goudriaan... alle lopers en fietsers vanuit Hamburg kwamen door ons dorp... En natuurlijk ook ons eigen Team 135... die voor de tiende keer meedeed... Het dorp was versierd... ballonnen opgeblazen...de vlaggen hingen uit... en onder luid applaus werden de deelnemers verwelkomd... Op het Oosteind... waar de deelnemers binnenkwamen... stond een gezellig welkomstcomitee... Op het Brederodeplein was het oergezellig... de kroketten spetterden in de pan... en radio Bredero hield iedereen op de hoogte welke teams passeerden... en waar ons eigen Goudriaanse team zich bevond op het parcours... Alle teams werden onder applaus en gejuich binnengehaald... Ook team 135... bij hun passage vloeiden de tranen rijkelijk... Iedereen die meeloopt... meefietst of meerijd... heeft wel een familielid, vriend of kennis die kanker heeft of had... Trouwens wie niet...  En daar deden ze het voor... om geld op te halen om voor mensen met kanker hun ziekte wat dragelijker te maken... Op het Westeind stond het comité van uitgeleide... om de deelnemers een goede reis te wensen naar Rotterdam... De Goudriaanse Hervormde Kerk was ook open... de deelnemers konden in de kerk... tijdens een moment van bezinning een kaarsje aansteken... iets in het gastenboek schrijven en wat eten en drinken... Hier werd veel gebruik van gemaakt... de tafel met kaarsjes was bijna te klein...Ook hier werd veel gehuild... zeker toen ons eigen team binnenkwam... Voor mij een heel groot kippevelmoment... toen de kerk vol liep en iedereen z’n gedachten en tranen kon laten gaan... Een prachtige afsluiting van een dag met een gouden randje...

Vingerhoedskruid...

Vingerhoedskruid verveelt me nooit... en het kunnen mij er nooit te veel zijn... Waar ze ook opkomen... ik laat ze staan... of ze moeten echt in de weg staan... Ze trekken zoveel bijen en hommels aan... ik kan er uren naar kijken... De hommels kruipen diep het klokje in om de nectar op te zoeken... je ziet ze dan niet maar hoort ze wel... Aan één stengel vingerhoedskruid kunnen wel 90 klokjes staan en daarna duizenden zaadjes produceren... De Lateinse naam is Digitalis... en betekent “vinger”... wij hebben daar maar vingerhoed van gemaakt... Digitalis is heel bekend in de homeopatische geneeskunde...  van de zaadjes wordt een extract gemaakt dat helpt bij hartproblemen... In de gewone geneeskunde wordt tegenwoordig een zuiverder vorm van digitalis gebruikt tegen hartfalen en ritmestoornissen... Vingerhoedskruid heeft wel een paar nadelen... ze zijn erg giftig... en omdat de plant wel 1,5 meter hoog kan worden waaien ze al gauw om... en knakken dan... En dat gebeurde dus deze week in mijn tuin... Gelukkig zijn er ook nog een paar blijven staan...

Carnaval...

Omdat het de bedoeling van manlief en mij is om met mooi weer de caravan ergens anders in Nederland neer te zetten... heb ik in de bloembakken rondom ons huis Portulaca Carnaval gepoot... Deze éénjarige planten zijn soort vetplanten en kunnen heel goed tegen droge... warme periodes... Dan heeft onze buurvrouw er weinig omkijken naar... want ze hoeven maar weinig water... Ze kunnen wel twee weken zonder... als het moet... Ze komen oorspronkelijk uit Brazilië en Argentinië... en Portulak doet je gelijk aan het zonnige zuiden denken... wat ze uitstralen is pure vakantiesfeer... De bloemetjes hebben alle kleuren van de regenboog... van rood... roze... wit... geel... paars... allerlei blijmakende bloemkleuren bij elkaar... Daarom ook zijn naam " Carnaval "... een ware kleurexplosie... pure passie... je hoort gewoon de tango... rumba en samba... De licht geurende bloemetjes doen het het beste als de zon schijnt... dan openen ze zich... en bij zonsondergang vouwen ze zich weer dicht... Het zijn dus echt mooi weer planten... ze bloeien tot de eerste nachtvorst... dan is het gebeurd met de plant... De Portulak is dus het meest geschikt voor hen die van kleur houden... van makkelijke planten... wel eens het watergeven vergeten... en voor hen die veel op vakantie gaan... maar toch een kleurrijke tuin willen hebben...

Kunstwerk...

Vanmiddag zou het weer gaan spoken... weer code geel... weer windstoten en de hele ratteplan... Ik was dus voorbereid... ik had de bloempotten uit de wind gezet... en de tuinstoelen klem gezet... Dus... laat maar komen die buien... Nou... ik heb geen klap gehoord... geen flits gezien... en de goot liep niet over... Vandaag waren andere delen van Nederland aan de beurt... Ik vind dat het nu maar eens moet stoppen... dat herfstige weer... met al die weerallarms... over twee weken begint de zomer... Op de foto een bloem van mijn Clematis... ook wel Bosrank genoemd... Het lijkt wel of hij geschilderd is... Vooral die subtiel groene bladnerf op het bloemblad... dat op een puntje uitloopt... zo mooi... zo symmetrisch... En dat hart van de bloem... die meeldraden... een echt kunstwerk... Gewoon gemaakt door de grootste kunstenaar ter wereld... de Natuur... met een hoofdletter...!

Rust...

Wat was het een heerlijke rustige avond vanavond... En zeker na die ontstuimige avond en nacht van gisteren... Dit keer was er geen code regenboog afgegeven... waren ze vergeten denk ik... maar het was vanmorgen ruimen en oprapen rondom het huis... De klimroos heeft alsnog een tikkie gehad... het lijkt wel of er getrouwd is in onze tuin...het hele gazon is wit van de rozenblaadjes... Diverse stengels vingerhoedskruid zijn afgeknakt en staan nu in een vaas... Maar eigenlijk valt de schade best mee... als je zag hoe vreselijk slecht het weer  wel was... Vanavond was het dus weer fijn op mijn stoeppie... het was windstil... geen herriemakende werklui... zwaluwen die over de wetering scheerden... waterlelies die zich dicht vouwden... en de zon die langzaam achter de horizon verdween... Wat een rust...!

Sterretjes...

Op het ogenblik is het hele terras geel gekleurd van het stuifmeel van de Klimhortensia...  Op de bijen en hommels die in grote getalen de bloemen bezoeken ligt gewoon een gele waas over hun vacht... Ik raad iedereen eens aan om eens goed naar de bloemscherm van de Klimhortensia te kijken... Die paar grote witte bloemen op en rond de bloemscherm zijn geen bloemen maar schijnbloemen... steriele bloemen noemt men dat... Het zijn lokbloemen om insecten te lokken voor de bestuiving... De fertiele bloemen zijn de echte bloemen... deze zijn vruchtbaar... hebben stampers en meeldraden en kunnen zaad vormen voor de vermeerdering... De echte bloemen van de Klimhortensia zijn dus de honderden kleine stervormige bloemetjes... Aan de uiteinden van hun meeldraden zitten bolletjes van stuifmeel... Op één bloemscherm van de Klimhortensia zitten dus héél veel bolletjes stuifmeel... die er soms afwaaien of zoals gisteravond er af regenen... En daarom ziet mijn terras nu dus geel... Trouwens... het viel gisteren 120 % mee met de regen... de hagel en de rest... Mijn Klimroos staat en hangt er nog prima bij...