Meanderen...

Wat is Nederland toch mooi... elke streek heeft zijn eigen charmes... landschappen... planten en dieren... Niet dat ik hier wil blijven hoor... het weidse van de polder heeft toch nog steeds mijn voorkeur... dat zit in mijn genen... Wat je hier veel ziet zijn beekjes die door bossen en weilanden slingeren... dat noemt men meanderen... En ze zijn hier gek op beukenbomen... alle bossen zijn beukenbossen... het zal met de grondsoort te maken hebben denk ik... want spar- en dennenbossen zijn hier niet te vinden... Ook zie je hier nog veel patriciërshuizen... buitenhuizen op grote landgoederen van de vroegere adel en rijke handelaren uit de Hanzesteden Zutphen en Deventer... En wij... wij mogen dagelijks door- en langs al dit moois meanderen op onze fietsen...

Zon...zand...water...eten...

Wat is er nou leuker om op de warmste tweede Paasdag in mijn leven op de camping te zitten... en te kijken naar een groot kleinkind en een klein kleinkind... die saampies speelden met zand en water... Niks dus... helemaal niks... Nou ja... de paasbrunch met elkaar was ook gezellig natuurlijk... Na de middag ging klein kleinkind... met rode appelwangen van de zon en de slaap... samen met zijn ouders weer naar huis... Héél groot kleinkind mocht met hen meerijden naar zijn eigen huis... en groot kleinkind ging met haar mams naar hun eigen camping om een duik in het zwembad te nemen... Een tweede Paasdag om niet snel te vergeten...

Verschil...

Vandaag een fietstochtje gemaakt langs de IJssel... en dat was geen straf met dit prachtige weer... We hebben heerlijk even op een bankje gezeten en genoten van deze mooie... levendige... bochtige rivier... De koeien die hier in de uiterwaarden lopen zochten de schaduw op... zo warm was het... Ook de koe op de foto zocht de schaduw van een struik... hij stond bijna in de struik...Het monument op de foto verwijst naar de oversteek over de IJssel hier van de geallieerden op 12 april 1945... In de weilanden achter de IJsseldijk stikt het van de paardebloemen.... Geen idee of ze spontaan hier groeien... of dat het een bewuste keuze is van de boeren hier... Of zouden ze voor de paashazen zijn... want die zijn gek op paardebloemblaadjes... haha... Ik hoorde vandaag een meisje van rond de 12 jaar tegen haar zusje zeggen... dat ze deze zonnebloemen niet mocht plukken... Zouden ze tegenwoordig geen biologieles meer krijgen op school... vroeg ik me af... Het herbarium dat ik op school moest maken van de bloemen in mijn omgeving heb ik nog steeds... een schrift met bloemen... die ik gedroogd had in een dik telefoonboek... met de beschrijving van die bloemen... Maar ja... die dikke telefoonboeken bestaan niet meer... en waarschijnlijk dus ook de biologieles niet meer... want dan zou je op die leeftijd toch wel het verschil weten tussen zonnebloemen en paardebloemen...

IJsselvallei...

Wij zitten op een boerencamping in de IJsselvallei... tussen Zutphen en Deventer... We hebben even vrij genomen met dit mooie weer... Wat een mooie streek hier... veel tuinbouw in kassen en hier en daar wat veeteelt... De boer en boerin wonen in deze prachtige boerderij... gebouwd in 1564... niet in deze vorm natuurlijk... maar wel een boerderij waar men vee hield... De toenmalige bewoner was een edelman.. en de wapens van hem en zijn vrouw zijn nog steeds te zien op de buitenkant van de boerderij... Jaren later werd het voorhuis er aan gebouwd... en rond 1750 het achterhuis... Tegenwoordig is dit monument van een stichting en woont de familie die er nu woont er al sinds 1893... Sinds 1988 is het een boerencamping... gelegen aan een snel stromend beekje dat uitmond in de IJssel...

Meizoentjes...

Met dit zomerse weer in april komen de meizoentjes in grote getalen te voorschijn... vooral in bermen en weilanden zijn ze nu te zien... Wij kennen ze als Madeliefjes... de Latijnse naam is Bellis wat eeuwige schoonheid betekent... De Nederlandse naam is mogelijk afkomstig van maagde-lief... omdat het bloempje vroeger in verband werd gebracht met de maagd Maria... dus heel toepasselijk op deze Goede Vrijdag... Het plantje was als afbeelding al te zien op een oude stadspoort in Babylon... 575 jaar voor Christus...In Keltische sagen wordt de bloem de magische eigenschap toegedacht dat het de groei kan stilleggen... zodat je altijd kind blijft... ( Jammer dat het niet geldt voor de groei in de breedte ) Madeliefblaadjes zijn goed te eten... zeker door een salade... en de bloemknopjes kunnen in het zuur ingemaakt worden en als kappertjes gegeten worden... Vroeger maakten wij kettingen en kransjes van madeliefjes... nu zie je dat niet vaak meer... niemand wil geen meizoentjes meer in zijn gazon...

Knobbel...

Enkele jaren geleden heb ik een rozentak met touw vastgebonden aan de schutting... Voor eventjes maar want later zou ik hem wel beter vastzetten... zo als het hoort... met rekbaar binddraad... Maar ik ben dat glad vergeten... want inmiddels is het een dikke rozentak geworden... met een knobbel... waaronder het touw vastgegroeid is... De roos wilde groter groeien natuurlijk... en is gewoon over het in de weg zittende touw gegroeid... Wat is zo’n roos toch slim en sterk... niets of niemand houdt hem tegen... blijkt nu... Ik heb geprobeerd het touw eruit te krijgen maar dat is maar gedeeltelijk gelukt... Een wijze les voor mij... niets meer uitstellen... maar gelijk doen wat gedaan moet worden...

Afscheid...

Het meest vervelende van ouder worden is dat je steeds meer afscheid moet nemen van mensen die bij jouw leven hoorden... dat je steeds vaker bij open graven staat... Ook vandaag was zo’n dag... afscheid nemen van een lieve nicht... die net als alle "Grôôtjes" (onze familienaam is de Groot) van bloemen en de natuur hield... Dat bloemen-gen schijnen we van onze opoe te hebben geërfd... Ik heb onze opoe nooit gekend... maar deze oudere nicht wel... Zij vertelde mij eens dat opoe een prachtige bloementuin had... en in de oorlog voor de bruidjes in Goudriaan de bruidsboeketten maakte van bloemen uit haar eigen tuin... Mijn nicht schilderde ook prachtige aquarellen van bloemen... één van die schilderstukken was ook afgebeeld op haar rouwkaart... Voor de verjaardag van mijn moeder maakte ze eens een aquarel van een molen... die nu bij ons in huis staat... Sinds deze week is dit schilderij voor mij nog waardevoller geworden dan dat het al was... Een prachtige herinnering aan haar...