Top dag...

Wat een top dag vandaag... de hele dag scheen de zon... een tuinwerkdag dus... Ik ben heel de middag aan het stoeien geweest met de hogedruk reiniger... Voor de buren misschien niet zo prettig... die herrie van het apparaat... ( ik weet niet of ze wel buiten zaten ) maar ik heb genoten... want ook ons ontbijtterras op het oosten is weer klaar voor gebruik... Morgen nog de zijtuin opschonen... en inzaaien... en dan zijn de grootste klussen geklaard... Daarna is het een kwestie van bijhouden... en genieten van het zitten in de tuin...

Speenkruid...

Hier istie dan... het eerste bloeiende speenkruidje in mijn tuin...  Mooi hè... ik heb hem uitvergroot... zo kan je hem eens goed bekijken...  De bloem heeft meestal 8 tot 12 kroonbladeren... ze staan zeg maar twee rijen dik... en in het midden zitten de meeldraden... Speenkruid vermeerderd zich op twee manieren... door bestuiving en onder de grond door kleine knolletjes... die op spenen lijken... vandaar de naam... Hij werd vroeger ook wel katteklootjes genoemd... en is lid van de ranonkelfamilie... waartoe ook de boterbloem... de dotter... de anemoon... de akoniet en 2000 andere nichtjes en neefjes behoren... De ondergrondse knolletjes schijnen goed te werken tegen aambeien... en de ongeopende bloemknopjes zijn heerlijk als je ze net als kappertjes in de pekel zet... Na de bloei verdwijnt de plant boven de grond... de knolletjes onder de grond vermeerderen zich... zodat ze overal in je tuin het volgend jaar te voorschijn komen... Ze zijn niet uit te roeien... zelfs niet na 35 jaar... Ik wil ze zo wie zo niet uitroeien natuurlijk...ook speenkruid is met een bepaald doel op de wereld gezet... Als je speenkruid ziet... dan weet je dat het lente is...

Camellia..

Vandaag bloeiden de eerste bloemen van mijn Camellia struik... Hier zat ik al een tijdje op te wachten... overal zag ik al Camellia’s in de bloei staan... maar die van mij vertikten het... stond er een beetje zielig bij...  Maar vandaag was het zover... Wat een prachtige bloemen zijn dat toch... een soort Roos die in de lente bloeit... Toch zijn het best lastige struiken om in je tuin te hebben... ze hebben namelijk nogal wat wensen wat de verzorging betreft... Ze willen niet op het oosten staan... het liefst op het noord-westen... ze houden niet van wind... liever in de volle grond dan in een pot... ze vragen in de zomer veel water... en dan vooral regenwater... houden niet van de zon... houden niet van vrieskou... en staan het liefst in zure grond... Een lastige struik dus... Soms zie je prachtige exemplaren bij iemand in de tuin staan... en als je dan informeert wat ze dan wel niet allemaal voor de struik doen... hoor je vaak " helemaal niks "...  Het schijnt dus dat je ook te zuinig op deze struik kunt zijn... zoals ik... aan al zijn wensen gehoor geeft... en hij er dan toch nog arremetierig erbij staat... Dit jaar ga ik hem dus gewoon negeren... ik begin om voorlopig niet meer tegen de struik te praten... dat zal hem leren...!

Verstekeling...

Zelfs na 34 jaar is in de tuin nog te zien dat ons ‘grondgebied’ vroeger weiland is geweest... Overal zie ik namelijk weer Speenkruid te voorschijn komen... onder de Hortensia’s... tussen de Rozen... en zelfs in het gazon zie je nu blaadjes en knopjes van het Speenkruid... Eigenlijk moet ik ze nu uit de grond trekken... met knolletjes en al... maar ik vind Speenkruid zo’n leuk voorjaarsbloemetje... dat ik ze allemaal laat staan... Zodra ze in bloei staan maak ik een foto... en als ze uitgebloeid zijn trek ik ze eruit... Ook het Vergeet-mij-nietje op de foto is een verstekeling... die uit zijn eigen is opgekomen onder een struik... Ook hij mag blijven tot na de bloei...

Echte liefde...

Het was een winderig dagje... we waren voorbereid op de harde wind en hadden tuinstoelen en andere wegkunnenwaaiende spullen veilig gesteld... maar ondanks dat lag de parasolvoet in de vijver... rolden bloempotten over het pad... en waaide prullaria om...  Tja... we wonen nu eenmaal zo... dat de wind vrijspel heeft in onze tuin... Vanmorgen zag ik dit zwanenstel achter ons huis in de wetering... zwaar verliefd... en met heel veel zin om een gezin te gaan stichten... En na een lang voorspel... en ondanks de woelige baren... kwam het er van... En daarna kwam het naspel... en wat was dat toch mooi... liefdevol... en sereen... Dit was echte liefde...!

Dotje...

Vanmiddag  zag ik iemand op de Postkade lopen die al Dotters had geplukt... Nu heb ik ook een grote Dotterplant in mijn vijver staan maar die komt net met zijn blaadjes en knopjes boven het water uit... De geplukte Dotters zullen wel volop in de zon gestaan hebben... de mijne staat op het noorden en staat nog te veel in de schaduw... Totdat ik in een klein hoekje van de vijver... tussen een paar keien...  een paar steeltjes met één bloeiend mini Dottertje zag staan... Op dit vijverplekje komt de zon al wel... De grote plant heeft zich dus uitgezaaid... en daar is dit bloemetje het gevolg van... Nu maar hopen dat het plantje goed gaat groeien... dan heb ik volgend jaar twee Dotterplanten in mijn vijver...  Ik ben dus hartstikke blij met dit dotje van een Dottertje...

Staartgolf...

Vergeleken met gisteren viel het weer zwaar tegen... vanmiddag wilde ik nog even wat tuinieren maar ik vond het maar niks met die noordenwind... Ik ben lekker binnen gaan zitten met een haakwerkje... Toch was het voor maart eigenlijk best redelijk weer... maar ik ben verhakkelt... dat is een ander woord voor verpest... door het mooie weer van gisteren... ( Dat ene woord mag niet meer gebruikt worden omdat het met een ziekte te maken heeft... )  Gisteravond maakte ik deze foto... twee woerden op een rimpelloze wetering... met een prachtige hekgolf achter hen... De term ‘hek’ is een andere aanduiding voor de achtersteven van een schip... de uiterste achterkant van een boot dus... Maar omdat woerden geen stevens hebben... voor en achter... noem ik de hekgolf dus staartgolf... mooi hè...