Scherp...

Helemaal scherp is de foto niet... het lukt mij maar niet om actie-foto’s te maken... Deze beweging van de zilverreiger ging ook zo snel... nog een wonder dat dit op de foto staat... De zilverreiger was weer in zijn nopjes... het ijs in de wetering is weer weg... hij kan zijn eten weer bij elkaar vissen... Ik kan er uren naar kijken... hoe hij statig en voorzichting... stapje voor stapje... het water door stapt... Heel voorzichtig voelt hij met zijn grote voeten of hij wel grip heeft op de bodem van de sloot... Als hij iets eetbaars in het water ziet... staat hij doodstil... tot zijn prooi dichterbij komt... en hapt dan met zijn scherpe snavel snel toe... En dat staat dus op mijn foto... Of de reiger nou de kolk en spetters veroorzaakte... of de wegspringende vis dat deed... weet ik niet... Hij prikte wel mis... want hij had niets in zijn snavel... Ik zat ook doodstil achter het glas... want zodra hij ziet dat ik maar een vinger beweeg... vliegt hij weg... Had ik zijn scherpe ogen maar... of mijn camera’tje zo’n scherpe lens...

Reigersbek...

Vorige week... met de vorst... had ik wat planten binnengehaald zodat ze niet zouden bevriezen...  Ook de Erodium Pelargonifolium... ofwel de Reigersbek had ik in de huiskamer gezet... Laat deze plant nu denken dat het inmiddels maart geworden is... want dat is de maand dat hij normaal in bloei komt... Door de warmte in onze kamer heeft hij heel snel knoppen gemaakt en staat nu in bloei... De reigersbek is een bodembedekker die behoorlijk wintervast is... en in de winter zijn blad behoudt... Ook kan hij goed tegen de droogte...  De witte violetgeaderde bloemetjes lijken erg op die van de Tuingeranium... de Ooievaarsbek... en de bladeren hebben een heerlijke aromatische geur... Ik ben plannen aan het maken voor onze nieuwe voortuin... en deze Reigersbek krijgt daar zeker een plaats in...

Winterkoninkje...

Vandaag zag ik mijn mini-vriendje weer... wat is het toch een klein leuk vogeltje... Nu de dooi intreedt wordt de grond ook weer zachter en komen insecten weer te voorschijn... en daar is klein Jantje nu net naar op zoek... Via het ijs kan hij onder de wal komen waar nog restanten van een knotwilg liggen... In dat rottende hout zitten wormpjes... spinnen... torren... en ander ongedierte waar Jantje gek op is... Morgen moet hij zijn eten weer zoeken vanaf het weiland... want de dooi van het ijs gaat erg hard... Door het ijs zakken kan hij niet... hij weegt maar 10 gram... Het is daarom maar moeilijk te geloven dat uit zo’n klein vogeltje van 10 cm groot... die maar 10 gram weegt... een geluid komt van 90 decibel... Zijn geprprprpr is op een afstand van 500 meter nog te horen... Een echt klein opdoxxxxxdertje dus...!

Dag wintertje...

Nou... nog één winterfoto dan... van Goudriaan... om af te kicken... Als we morgenochtend wakker worden is alles weer groen... We hadden een kort klein wintertje... met één sneeuwdag... en één schaatsmiddag... Maar februari moet nog komen... alles is nog mogelijk... Laat het nu maar warm water gaan regenen... des te eerder is het sneeuwijs ontdooid... Het water kan maar vast weer klaar liggen voor de volgende ijsperiode... maar dan zonder sneeuw...

Alle begin...

Er wordt geschaatst...!  De Goudriaanse ijsclub heeft voor de kinderen een gedeelte van het voetbalveld in de speeltuin onder water gezet... Vandaag werd het ijs dik genoeg bevonden... en kon de jeugd na schooltijd de schaatsen onderbinden... Voor sommige kinderen was het schaatsen een eitje... die reden zo weg... maar voor anderen was het nog erg wennen op dat gladde ijs... Maar ja... alle begin is moeilijk... zo zijn we allemaal begonnen... en voor ons is het ook goed gekomen... Alleen " het nog durven " speelt bij ons nu een grote rol... Ik heb vanmorgen wel nog op het ijs gelopen... toch even sfeer proeven... heerlijk het gekraak van het ijs... en de scheuren die voor je uit vliegen...want dik is het ijs zeker niet... ik schat zo’n 5 centimeter... Gelukkig hadden de kinderen vanmiddag geen last van gekraak... en  het "niet durven"... ze genoten volop... en ik van hen...

Donker...

Nog even een foto van gisteren... toen het sneeuwde... Vandaag had ik niet de mogelijkheid om foto’s te maken...helaas... net nu de natuur er zo mooi uit ziet... We gingen vanmorgen weg in het donker... en kwamen thuis toen het bijna donker was... Ik heb nog wel in de schemer twee schaatsers gespot bij ons op de wetering... Het kan dus...!  Vandaag werd schoonmoeder 95 jaar en die had wat extra handen nodig van manlief en mij... vandaar... Maar morgen ga ik wel foto’s maken... schaatsfoto’s... nu al zin in...ijssiepiepen...

Keuze...

Soms heb ik dagen dat ik niet zou weten waar ik een foto van moet maken... Vandaag wist ik niet wat ik het eerst op de foto moest zetten... Het sneeuwde... geen grote dikke vlokken... maar wat er viel bleef liggen... En dan wordt de wereld zo fotogeniek... Dat er sneeuw viel was wel ontzettend jammer voor het ijs... Dat is dus als schaatsijs afgeschreven... want het dooide vanmiddag een beetje en dan wordt sneeuw op het ijs pap... een dikke sneeuwbrij... Ook het smientenwak wordt door de dooi steeds groter... en voller... Rondom ons huis was het druk... vogels van  allerlei pluimage bezochten de voederplank en de malusappeltjesboom... eenden en meeuwen aten de gevallen restanten op... Mijn katten bleven binnen... die houden niet van koude voeten... en ik... ik heb genoten van dit witte wonderland...