Koolwitje...

Iedereen kent deze vlinder wel... het koolwitje... de schrik van elke moestuineigenaar... Het koolwitje legt namelijk haar eieren graag op de bladeren van alle koolsoorten... die daarna door de uitgekomen rupsen opgevreten worden... Last van hoogtevrees heeft deze vlinder niet... hij vliegt met gemak vanaf zeeniveau naar 3000 meter in berggebied... Je komt het koolwitje bijna overal op onze aardbol tegen... overal waar men kool verbouwd vind je ook koolwitjes... Wist u dat de natuurlijke vijanden van de koolwitjerups het lieveheersbeestje en de gewone hooiwagen zijn... ze vreten hem met huid zonder haar op... Vogels zijn ook gek op de rups...ze voeren er hun jongen mee... Dit koolwitje zat op een heel bijzondere bloem in mijn tuin... een bloem die niet vaak voorkomt... Eigenlijk hoort hij helemaal niet te bloeien... Zal ik jullie laten raden... of... nee hoor... het is de radijsbloem... ofwel de bloem van een doorgeschoten radijs... want alle groenten krijgen bloemen als je ze niet opeet... en daarna zaadjes... om opnieuw gezaaid te worden...

Gewonnen...

Had ik vorige week de strijd opgegeven met de winde... die vreselijke allesverstikkende pispotjes... en besloten om alles eruit te halen... nou... afgelopen maandag ben ik begonnen om alles eruit te spitten... Na 2 meter was ik het al zat... mijn spaai was bot... de kliko vol... en mijn rug ging niet die kant op die ik wilde... Dit was geen werk voor een ex-hernia patiënt... Dus kwam tuinman Gerard vanmiddag  om de strijd aan te gaan met de pispotten... en het was echt een strijd... Na ruim een uur was de strijd gestreden en kwam tuinman Gerard als winnaar uit de strijd... Het stuk tuin is nu kaal... en dat wil ik voorlopig zo houden... Dus... elke pispot die het nu nog durft om boven de grond uit te komen... krijgt een druppel gif op zijn kop... Het is tegen mijn principes... maar nood breekt wet...

Onvrede...

Eigenlijk was het een heerlijke avond... de wind viel weg... de wolken waren weg... en de zon gaf nog wat warmte voordat hij achter de horizon verdween... Ik heb tot half tien vanavond buiten gezeten... met mijn katten en mijn fototoestel... want er was weer veel te zien in de polder... Het viel mij op dat er in het dierenrijk zoveel onvrede bestaat... net als bij ons mensen... Iedereen vecht om zijn eigen stukje land... en niemand vertrouwt een ander... Meerkoeten zaten achter eenden aan... katten zaten elkaar achterna... een zwaan ging achter een eendje aan die te dichtbij kwam... een kievit zat achter een kat aan om zijn jongen te beschermen... kauwen vielen in de lucht een buizerd aan... en een visdiefje zat achter vis aan... maar dat was voor zijn avondeten... dat was geen territoriaal gedrag... De rest had gewoon een hekel aan de ander... Ook vloog er nog een grote zilveren vogel over... hoog in de lucht... op weg naar Tokyo vanaf Parijs... Leuk zo’n app op je tablet... omi is watching you...

Tijger...

Vandaag was weer eens een binnenwerkdag... ik heb wat achterstallige klusjes gedaan die door het mooie weer zijn blijven liggen... Tevens was het een huisdoorluchtdag... de temperatuur in huis is nu gelukkig wat gedaald door de noordenwind... en alle zonwering kon vandaag weer omhoog... Ik kon weer naar buiten kijken vanuit mijn stoel... en foto’s maken... Vandaar deze wat wazige foto... van een tijger die door het gras sloop... Waarschijnlijk was hij op muizenjacht... en waarschijnlijk is hij van buitenlandse komaf... In onze wijk wonen de laatste tijd veel verschillende nationaliteiten... Ottolanders dan niet meegeteld hé... en ik vermoed dat door deze kater Grieks bloed stroomt... Niet omdat hij wat verbleekt is door de zon... maar omdat hij door een buurtbewoonster geadopteerd is uit Griekenland... Daar was hij een straatkat... hier is hij een huiskat... die graag door de Hollandse weilanden tijgert...

Water...

Gelukkig was het vandaag wat luchtiger buiten... en dat kwam door de noordoostenwind... Manlief belde vanmiddag uit Frankrijk...daar regende het pijpestelen... hier is het kurkiedroog... De natuur hier gilt om water... er vallen al dorre bladeren uit mijn boom en de aarde in mijn tuin lijkt wel stof... Elke avond loop ik met de tuinslang rond ons huis... om de planten water te geven... en op die nattigheid komen weer slakken af... die mooie gaten in de bladeren van mijn planten vreten... Het is ook altijd wat... in mijn tuin... Omdat er in mijn tuin geen plaats meer is voor nieuwe planten en potten... ga ik nu maar de hoogte in... Jaren geleden heb ik op een tuinbeurs deze staanders gekocht... en er past precies zo’n grote hangpot in... In de pot staat Verbena... een vreselijk dankbare plant... als je er regelmatig de uitgebloeide bloemen uit knipt bloeit hij tot de eerste nachtvorst... en elke avond water geven natuurlijk....! 

Valeriaan...

Vandaag een mooie fietstocht gemaakt door de Alblasserwaard van 50 kilometer... Wat is onze Waard toch mooi... en wat een prachtige plekjes zijn er te vinden... Wij waren niet de enigsten die vandaag aan het fietsen waren... bijna alle bankjes op onze route waren bezet... en met een beurs achterwerk wil je soms wel eens even van je zadel af en gewoon even op een bankje zitten... Gelukkig hebben we er toch nog eentje gevonden... en even kunnen rusten...  In de berm van De Heuvel in Goudriaan staat op het ogenblik de Valeriaan in bloei... Hij staat op een heel hoge stengel en torent boven al het andere bermgroen uit... De geur is wat weeïg... de één vindt het lekker ruiken... de ander vindt hem stinken... Hippocrates... de "vader" van de Westerse geneeskunst beschreef 2000 jaar geleden al de geneeskrachtige eigenschappen van de Valeriaanwortel... De plant wordt dan ook veel gebruikt  in de homeopathie en help tegen slapeloosheid... nervositeit... en krampen... Plukken heeft helaas geen zin... zodra je ze afplukt gaan ze hangen... Jammer hoor... want zo’n grote bos lichtroze Valeriaan zou prachtig kunnen staan op een tuintafel...

Koningin...

Natuurlijk is de waterlelie de Koningin onder de waterplanten... Niet voor niets zijn er veel schilderijen en gedichten gemaakt met deze "schoonheid" als onderwerp... In april verschijnen de eerste bladeren aan het wateroppervlak... een maand later steken de nog gesloten bloemknoppen één voor één hun kopje boven het water... Elke bloem bloeit maar drie of vier dagen... het is een fascinerend gezicht hoe elke morgen de bloem zich openvouwt... en in de avond weer dicht gaat... Na de bloeitijd vouwt de bloem zich ‘s avonds voor de laatste keer dicht om daarna naar de diepte te zinken en in de modder te verdwijnen... Waterlelies zijn niet alleen onbeschrijfelijk mooi maar zorgen ook voor een goed waterklimaat... Ze zorgen voor schaduw in het water zodat algen minder kans krijgen om te groeien... en onder de bladeren kunnen waterdieren en vissen schuilen als er gevaar dreigt... Rechtsboven op de foto is de bloem van de waterlelie in onze vijver... hij heeft jaren in het vijvertje van mijn moeder gestaan... het is een mini-waterlelie... en staat nu in onze vijver... De andere twee foto’s zijn de bloemen die in de wetering groeien... Jaren geleden heb ik de stekken voor mijn vlonder in de wetering gezet... inmiddels zijn ze uitgegroeid tot een meterslange groene bloemendeken op het water... Helaas heeft het Waterschap vorige week met de kettingboot er dwars doorheen gevaren... terwijl ze maar twee meter water vanaf de kant in beslag nemen... Ze groeien wel weer aan... maar toch is het jammer... en zeker voor de vele bijen die op de bloemen afkomen... Deze roze waterlelies zijn cultivars... gekweekt door de mens... De oorspronkelijke echte waterlelies zijn wit...  Mijn lievelingsgedicht gaat dan ook over deze witte bloem... een gedicht van Frederik van Eeden... en heet natuurlijk: De waterlelie